Work of Mary - Focolare Movement

HISTORY

At the beginning of the 1940s, in the climate of hatred and violence of the Second World War, Chiara Lubich - a young elementary school teacher in Trent, her native city, whose thirst for truth had led her to enrol at the Philosophy Faculty of Venice University — discovered God is the only ideal which endures when everything else is falling down. With her first companions, in the shelters during air raids, she only took the Gospels with her. She was to write later that "those words seemed to be enlightened with a new light". God is love. In the commandment to love one another, they discovered the heart of the Gospel; in the testament of Jesus "that they all may be one", the divine plan for universal unity and the purpose of their life; and in the crucified Jesus who called out that his Father had abandoned him, the secret for the building of unity everywhere. From their experience of the Gospel lived in daily life, a specific community spirituality emerged which gave rise to the Focolare Movement. In 1948, Chiara met Igino Giordani, member of Parliament, a writer, journalist and pioneer of ecumenism. Recognised as the co-founder thanks to the contribution that he made to the embodiment of the spirituality of unity in the social environment, he was to be the first married Focolarino. Fr Pasquale Foresi is also recognised as co-founder, and is the first Focolarino priest, who made a major contribution to the introduction of theological studies into the Movement, founding the Città Nuova publishing house and the Cittadella at Loppiano. On 29 June 1990, the Pontifical Council for the Laity decreed recognition of the Work of Mary (The Focolare Movement) as an international association of the faithful of Pontifical Right.

In 1962 the Work of Mary (or Focolare Movement) received its first approval from the Holy See. The General Statutes, approved on 29 June 1990 by the then Pontifical Council for the Laity, confirm that it is an international association of the faithful.

IDENTITY

The Work of Mary was given this name because of its particular link with the Blessed Virgin Mary, the Mother of Christ and of all men and women, of whom it wishes to be a reflection on earth, as far as possible. The Marian nature of the Movement is institutionally expressed in terms of its Presidency, which is lay and female. The variety of people that belong to it, its worldwide spread, its purposes and the works that it undertakes, all to a certain extent reflect the universality of the Church. Its specific feature is the pursuit of the ideal of unity which gives it its spirit, its aims, its structure and its government. Hence, the aim is to live and work in a way that Jesus' prayer to the Father may be fulfilled, “That all may be one” (Jn 17:21). They do so by following the privileged path of dialogue in an ongoing endeavour to build relationships of fellowship among individuals, peoples and cultures, always with respect for diversity.

ORGANISATION

The Movement is governed by the General Assembly, and the Centro dell’Opera, comprising the President (always a focolarina, as per the Statute), co-President (a priest focolarino) and the General Council. The Movement is divided into zones (geographical areas), with their own management bodies which answer to the Centro dell’Opera. At the heart of the Focolare Movement are "focolare centres" for men and women who live life in common or married life. An integral part of the Movement are the branches for diocesan priests and deacons who are focolarini and volunteers, God’s volunteers, gens (children and young people), gen’s (young men with a vocation to the priesthood), religious, and bishops who are friends of the Focolare Movement, and also the following movements (branches working in many different ecclesial and civic fields): New Families, New Humanity, Young People for a United World, Youth for Unity, the Parish Movement and Diocesan Movement.

 WORKS

The Work of Mary has created a large number of Mariapolis Centres, which are places of spiritual and social development and ecumenical and interfaith meetings; Cittadelle, which are places where members of the Movement of different vocations, ages and cultures live together, with training schools, craft activities and enterprises; non-governmental organisations for international cooperation, such as AMU, AFN and New Humanity; the Città Nuova Publishing House in Italy and in 16 other countries; the CSC Media audio-visual production centre; national and international music groups such as Gen Verde and Gen Rosso; artistic production centres; the “Economy of Communion” project implemented in the management of about 800 companies; the Political Movement for Unity, an international network that focuses on fellowship in politics; the Marian People's University for religious education; a residential college of middle and higher education in Cameroon; courses for family mediators; and in 2008 the Sophia University Institute in Loppiano (Florence), a training and academic research centre. It has also launched various ongoing activities in the field of education for peace and ecology, and the faith formation of new generations and families.

PUBLICATIONS

Città Nuova, an opinion magazine with 31 editions in 17 languages; Città Nuova online, an online daily newspaper in Italian; Nuova Umanità, a quarterly culture magazine, in Italian; Ekklesía, a quarterly magazine for church workers; Teens, a bimonthly magazine produced by children for children; Big, a children's magazine; Parola di Vita, a monthly commentary on a sentence of Scripture, in about 90 languages; Collegamento CH, a periodic video conference that brings together and updates the Focolare family around the world via internet.

WEB SITE

http://www.focolare.org

 HEADQUARTERS

Movimento dei Focolari

Centro Internazionale

Via di Frascati, 306

00040 Rocca di Papa (Roma) - Italy

Tel. [+39]06 947989 - Fax [+39]06 94749320

Email: E-mail: ufficio.comunicazione@focolare.org

 

ഡയലോപ്‌ ; സംവാദത്തിന്റെ പുതിയ വഴിത്താര - ഡോ. ജോ ജോസഫ്‌ എഴുതുന്നു.

കഴിഞ്ഞ ജനുവരിയിൽ അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ച  വാർത്തയായിരുന്നു ‘ഡയലോപ്’ എന്ന സംഘടനയുടെ പ്രതിനിധികളുമായി ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ റോമിൽ നടത്തിയ കൂടിക്കാഴ്ച. കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നതും കൗതുകകരവുമായ കൂടിക്കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. ഇറ്റലിയിലെ ലോക്യാനോയിൽ ചേർന്ന ‘ഡയലോപ് കോൺഫറൻസ് ഓൺ ഇന്റഗ്രൽ  ഇക്കോളേജി’യുടെ മുന്നോടിയായാണ്‌ യൂറോപ്പിലെ ഇടതുപക്ഷ  രാഷ്ട്രീയ പ്രതിനിധികളായ ഏഴുപേരും യൂറോപ്പിലെ വിവിധ  രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ക്രിസ്തീയസഭാ പ്രതിനിധികളായ എട്ടുപേരും പോൾ ആറാമൻ മാർപാപ്പയുടെ പേരിലുള്ള ഹാളിൽ കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തിയത്. അനുനിമിഷം കൂടുതൽ കൂടുതൽ...

ധ്രുവീകരിക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ലോകത്ത് ഒരുമയുടെയും സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സംവാദത്തിന്റെയും പുതിയ പാതകൾ വെട്ടിത്തെളിക്കാൻ ‘ഡയലോപി’നാകട്ടെയെന്ന് മാർപാപ്പ ആശംസിക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്താണ് ഡയലോപ്

യൂറോപ്പിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരും ക്രൈസ്തവ ജനവിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രതിനിധികളും പ്രതിനിധികളും ഉൾപ്പെടുന്ന  സംഘടനയാണ് ‘ഡയലോപ്’.  രണ്ട്‌ വിചാരധാരകൾ ഈവിധത്തിൽ ഒരുമിക്കാൻ ഇടവന്നത് ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പയും ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരുമായി 2014-ൽ നടന്ന കൂടിക്കാഴ്ചയിലൂടെയാണ്‌. യൂറോപ്പിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകൻ വാൾട്ടർ ബെയർ,  ഗ്രീസിലെ  ഗ്രീസിലെ  ഇടതുപക്ഷ നേതാവ്‌ അലക്സിസ് സിപ്രാസിസ്‌ ഫോക്‌ലോർ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതാവ്‌  ഫ്രാങ്ക്   ക്രോണ്റിഫിറിൻ എന്നിവരാണ്‌ അന്ന്‌ കൂടിക്കാഴ്‌ചയ്‌ക്ക്‌ എത്തിയത്‌.  ചരിത്രപരമായ ആ  കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ മാർപാപ്പ തന്നെ സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധ മണ്ഡലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ ഉൾപ്പെടുന്ന  സംവാദനക്ഷമതയുള്ള ഒരു വേദിയുടെ ആവശ്യകത ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അങ്ങനെയാണ്‌  ‘ഡയലോപ്’ എന്ന വ്യത്യസ്തമായ  സംവാദ പ്രോജക്ടിന് തുടക്കമാകുന്നത്‌. ഒരു ലോകശക്തിക്കും ഇന്നത്തെ ലോകം നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളെ ഒറ്റയ്‌ക്ക് നേരിടാനും പരിഹാരം കണ്ടെത്താനും കഴിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ നിന്നാണ്‌ ഡയലോപ് രൂപം കൊള്ളുന്നത്. ദാരിദ്ര്യം, അസമത്വം എന്നിവയെ എന്നിവയെ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യൻ എന്ന സ്വത്വത്തേക്കാൾ വിപണിയും ലാഭവുമാണ് വലുതെന്ന വികൽപ്പ മൂല്യബോധത്തെയും പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള  വിശാലമായ കൂട്ടായ്മയാണ് ഡയലോപ്...

ഗ്രീസിലെ ഈജിയൻ സർവകലാശാല, ഫോക്കോലേർ പ്രസ്ഥാനം,  കെ പി എച്ച് എഡിത്ത്‌  സ്റ്റീൻ, സെന്റർ ഫോർ സോഷ്യൽ സ്റ്റഡീസ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് കോയിൻബ്രേ, യുഎൻഇഡി മാഡ്രിഡ്, ന്യൂ ഹ്യുമാനിറ്റി ഇന്റർനാഷണൽ അസോസിയേഷൻ, റോസ ലക്സംബർഗ് ഫൗണ്ടേഷൻ, സോഫിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്,  ട്രാൻസ്ഫോം യൂറോപ്പ് എന്നിവ ഇക്കാലയളവിൽ ‘ഡയലോപു’മായി സഹകരിച്ച ചില   പ്രസ്ഥാനങ്ങളും സംഘടനകളുമാണ്‌. ഇതിൽത്തന്നെ വ്യത്യസ്തവും വിശാലവുമായ ഒരു പ്രസ്ഥാനമാണ് ഫോക്കോലേർ. 1943ൽ രണ്ടാം ലോക യുദ്ധക്കാലത്ത് ഇറ്റലിയിലെ ട്രെൻഡിൽ ആരംഭിച്ച ആധ്യാത്മിക നവോത്ഥാന മുന്നേറ്റ പ്രസ്ഥാനമാണ്‌ ഇത്. സാർവത്രികസഭ  ഈ പ്രസ്ഥാനത്തെ ‘മാതാവിന്റെ  പ്രവൃത്തി' '(The work of Mary) എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് എന്നുകൂടി അറിയുമ്പോഴാണ് ഫോക്കോലേറിന്റെ  പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാകുന്നത്. 1962ൽ സഭ ഫോക്കോലേറിനെ ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 182 രാജ്യത്തായി 20 ലക്ഷത്തോളം  ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസികൾ ഈ നവോത്ഥാന മുന്നേറ്റത്തിന്റെ  ഭാഗമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഈ പ്രസ്ഥാനമാണ് ‘ഡയലോപി’ന്റെ പ്രധാന പങ്കാളികളിൽ ഒന്ന്.

ഡയലോപിന്റെ നയരേഖ 

റഷ്യ ഉക്രയ്‌ൻ സംഘർഷത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ 2022ൽ വിയന്നയിൽ കൂടിയ ഡയലോപിന്റെ പ്രതിനിധികൾ മാർക്സിസ്റ്റ്, സോഷ്യലിസ്റ്റ്, ക്രൈസ്തവ സഹകരണ നയരേഖ പുറത്തിറക്കി. ഒരുമിച്ചു നിൽക്കുന്നതിൽ മാത്രമാണ്  ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷയെന്ന് 

തിരിച്ചറിഞ്ഞ്‌, ഐക്യം മാത്രമാണ്  രക്ഷ (Only together will we be saved)എന്ന മുദ്രാവാക്യവുമായി ആരംഭിക്കുന്ന  നയരേഖ മാർക്സിസ്റ്റ്  ക്രൈസ്തവ മാർക്സിസ്റ്റ്  ക്രൈസ്തവ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ  ഇന്നലെകളെക്കുറിച്ചും ഭാവിയെക്കുറിച്ചും വ്യക്തമായ ധാരണയോടെയുള്ളതാണ്. കഴിഞ്ഞ ഇരുനൂറോളം വർഷത്തിൽ രണ്ട് 

രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളിലായിരുന്ന വിചാരധാരകൾ, ഇപ്പോഴും വിവിധ വിഷയങ്ങളിൽ ഭിന്നനിലപാടുകൾ  സ്വീകരിക്കുന്നവർ ഒരുമിക്കുന്നതിന് കാരണവും വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്.

മനുഷ്യകുലത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും ഭാവിയും അതിജീവനവും തുലാസിലാകുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ എല്ലാ സുമനസ്സുകളുടെയും ഉത്തരവാദിത്വപൂർണമായ സഹകരണം അനിവാര്യമാണ് എന്നതാണ് അത്. ക്രിസ്തീയതയും സോഷ്യലിസവും എന്നീ ധാരകൾ തമ്മിൽ യോജിപ്പിനുള്ള സാധ്യത തെളിഞ്ഞുവരുന്നത് 1891ൽ ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ  മാർപാപ്പയുടെ Rerum Novarum എന്ന ചാക്രിക ലേഖനത്തിലൂടെയാണ്. വിമോചന ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ സ്വാധീനവും വാക്കുകൾക്കപ്പുറം പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ട്‌ ദരിദ്രരോടൊപ്പം ആയിരിക്കണമെന്ന വിശാല കാഴ്ചപ്പാടിലേക്കു നയിച്ചു. സാമൂഹ്യശ്രേണിയിലെ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ  മാത്രമേ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്ന്‌  കരകയറാനാകൂവെന്ന വസ്തുതയും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.

തകർക്കണം വന്യമായ 
മുതലാളിത്തത്തെ

‘ഡയലോപി’ന്റെ  നയരേഖയിൽ തകർക്കപ്പെടേണ്ട മതിലായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് വന്യമായ മുതലാളിത്തത്തെയാണ്. എണ്ണത്തിൽ 

എണ്ണത്തിൽ കുറവാണെങ്കിലും മൂലധനശക്തികളുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളുടെമേൽ അധീശത്വം നേടുകയും അങ്ങനെ മുതലാളിത്ത താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായ സാമൂഹികക്രമം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ സാമൂഹികഘടനയിൽ  ബോധപൂർവം ഇടപെട്ടുകൊണ്ട് പുരോഗതിയെന്ന ലക്ഷ്യം ഒരുമിച്ചു നേടുന്നതിനു പകരം 

സ്വാർഥ ലാഭത്തിന്റെയും മാത്സര്യത്തിന്റെയും കുരുക്കിൽ സമൂഹത്തെ തളച്ചിടുന്നു. അങ്ങനെ ഉപഭോഗമെന്ന  കേവല ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന 

തൊഴിലാളികളോടുള്ള ഐക്യദാർഢ്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു തൊഴിലാളികളുടെ മാഗ്നാകാർട്ട  എന്നറിയപ്പെടുന്ന Rerum Novarum എന്ന ചാക്രിക ലേഖനം.

ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ 

മാർപാപ്പയുടെ  ചാക്രിക ലേഖനങ്ങൾ വന്ന്‌ 130 വർഷം പിന്നിടുമ്പോൾ ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ മുതലാളിത്തത്തിനെതിരെ  കടുത്ത വിമർശങ്ങളുയർത്തി രംഗത്തുവന്നത്‌  കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെതന്നെ നിർണായക സംഭവമായി.  പുതിയ ലോകക്രമത്തിന്റെ ആവശ്യകതയുടെ അടിയന്തര പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച്‌   Fratelli tutti(FT), Laudato si(LS),  Evangelli Gaudium (EG) എന്നി ലേഖനങ്ങളിൽ  ഫ്രാൻസിസ്‌ മാർപാപ്പ  പറയുന്നുണ്ട്‌. Evangelli Gaudum  എന്ന ലേഖനത്തിൽ മുതലാളിത്ത സാമ്പത്തികവ്യവസ്ഥയെ   ഫ്രാൻസിസ്‌ മാർപാപ്പ നിശിതമായി  വിമർശിക്കുന്നുണ്ട്. - ‘നിങ്ങൾ കൊല്ലരുത്’ എന്ന സഭയുടെ ഒന്നാം പ്രമാണം മനുഷ്യജീവന് സംരക്ഷണ കവചമൊരുക്കിയ  നിയന്ത്രണ രേഖയായിരുന്നതു പോലെ അസമത്വവും അന്യവൽക്കരണവും നടത്തുന്ന സാമ്പത്തിക നയങ്ങളോടും അരുതെന്ന്‌ ഇന്ന് പറയേണ്ടതായിട്ടുണ്ട്. കാരണം ഇത്തരം സാമ്പത്തികനയങ്ങൾ നാശോന്മുഖമാണ്. ആഗേളവൽക്കരണ സാമ്പത്തികനയം സാധാരണ മനുഷ്യരെ കൊല്ലുന്നു എന്നു തന്നെയാണ്‌ ഫ്രാൻസിസ്‌ മാർപാപ്പ തുറന്നു പറയുന്നത്.

ഇതുപോലൊരു സന്ദിഗ്ധഘട്ടത്തിൽ ഒരുമിച്ചു നിൽക്കണമെങ്കിൽ യോജിപ്പില്ലാത്തവരോടും  യോജിപ്പില്ലാത്തവയോടും ‘ഇല്ല' എന്ന് ഉറക്കെ പറയാനുള്ള ആർജവമുണ്ടാകണം. അതു തന്നെയാണ് 

ഡയലോപ്’  നയരേഖയിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. നമുക്ക്‌ എല്ലാവർക്കും  പൈതൃകമായി ലഭിച്ച ഈ ഭൂമിയുടെ പരിസ്ഥിതി ദുരുപയോഗത്തോടും നശിപ്പിക്കലിനോടും യോജിപ്പില്ല. 

അനേകരെ കൊല്ലുന്ന സാമ്പത്തികക്രമത്തോടും യോജിപ്പില്ല. വെറുപ്പ് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തോട് തങ്ങൾക്ക് യോജിപ്പില്ല. മനുഷ്യരെ അഹംഭാവികളായ ഉപഭോക്താക്കളാക്കി

മാറ്റുന്ന  സംസ്കാരത്തോടും മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തെ തകർക്കുന്ന ഒന്നിനോടും യോജിപ്പില്ല. സാമ്രാജ്യത്വ  ജീവിതരീതിയോട് തങ്ങൾക്ക് യോജിപ്പില്ല.വംശീയതയോടും പുരുഷാധിപത്യത്തോടും തങ്ങൾക്ക് യോജിപ്പില്ല. പുതിയ ശീതയുദ്ധങ്ങളോടും ഭീകരതയോടും പ്രാദേശിക യുദ്ധങ്ങളോടും ആഭ്യന്തര യുദ്ധങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്ന 

അന്താരാഷ്ട്ര നയങ്ങളോടും  യോജിപ്പില്ല. ഈ വഴിത്താരയിലൂടെയാണ്‌  ‘ഡയലോപ്‌’ മുന്നേറുന്നത്‌. 

Tag: ( Rerum Novarum ) (Evangelli Gaudum) (Fratelli tutti(FT). ( Laudato si(LS) (Evangelli Gaudium (EG) ('(The work of Mary)

Read more at: https://www.deshabhimani.com/post/20240408_26492/DIALOP-francis-marpapa

Homoiousian

Homoiousios (Greek: ὁμοιούσιος from ὅμοιος, hómoios, "similar" and οὐσία, ousía, "essence, being") is a Christian theological term, coined in the 4th century to identify a distinct group of Christian theologians who held the belief that God the Son was of a similar, but not identical, essence (or substance) with God the Father.^[1][2]

Backgroundedit

During the period of the development of Christian doctrine and refinement of Christian theological language which ran from AD 360 to 380, the controversy between Arianism and what would eventually come to be defined as catholic orthodoxy provoked an enormous burgeoning of new movements, sects and doctrines which came into existence in the attempt to stabilize and consolidate a unique and universal position on complex and subtle theological questions. One of the central questions concerned the nature of God and the fundamental character of his relationship with his Son Jesus Christ as the preexistent Logos. This controversy was called the "trinitarian controversy" because it involved solving the riddle of how it was possible that God the Father, His Son Jesus the Word, and the Holy Spirit could be one God. The dominant position among Christian theologians at this point in history was the doctrine of homoousianism, articulated and fiercely defended by Athanasius of Alexandria, according to which Father and Son were identical in essence, divine identity, attributes and energies, and that any deviations from this orthodoxy were to be considered heretical departures from apostolic faith and worship. The Homoians, however, had a powerful ally on their side in the person of Emperor Constantius II.

Overviewedit

It is often claimed that Homoiousianism arose as an attempt to reconcile two opposing teachings, namely, Homoousianism and Homoianism:

• Homoousios is a keyword in the Nicene Creed of the year 325 and means "same substance."  Homoousianism was a continuation of that concept and taught that the Son is of the same (ὁμός, homós, "same") substance as the Father. Consequently, the Son is co-equal and co-eternal with the Father.
• Homoianism, on the other hand, refused to use the term οὐσία (ousía, "essence"). Homoians believed that the Son is "like" or "similar" (ὅμοιος, hómoios) to the Father but subordinate to the Father.

It is then proposed that Homoiousian (similar substance) theology was an attempt to reconcile the Homoousian (same substance) theology with the Homoian notion of similarity.

However, Homoiousianism was “most prominently associated with … Basil of Ancyra”^[3] and "the term homoiousios plays no role in Basil's surviving texts,"^[4] implying that such a compromise was not the purpose. More recently, Lewis Ayres proposed that Homoiousianism was not merely a compromise but "a significant and persistent strand in earlier eastern theology."^[4]

There are indications that this theology was a restatement or development of the theology of Eusebius of Caesarea, as stated in the letter he wrote to his home church after the Nicene Council, to explain why he accepted that Creed:

• Ritter described Homoiousianism "as the right wing of the Eusebian party.”^[3]
• “Basil … prefers the term 'image of the ousia' to define the Son's relationship to the Father; it is worth noting that this term was favoured by Eusebius of Caesarea … and also is found in the Second ('Dedication') Creed of Antloch 341.”^[5]

Eusebius was “universally acknowledged to be the most scholarly bishop of his day.”^[6]

A response to Neo-Arianismedit

Both Lewis Ayres and R.P.C. Hanson stated that the formulation of Homoiousian theology in 358 by a council of bishops called by Basil of Ancyra was a response to, what Ayres calls, "the emerging shape of Heterousian theology" in the form of the creed of “Sirmium 357,” which was based on the teachings of Aetius. Hanson refers to this as "Neo-Arianism" and as “a new and radical theology” that appears for the first time in the extant ancient records in the form of the “Second Creed of Sirmium of 357,” afterward approved by a larger synod at Antioch (probably in AD 358). 'Neo-Arianism' may be an appropriate name because it was “a development" of Arius' theology.^[7][8]

“The statement which emerged from this council … marks the emergence of a new and coherent theological point of view. This is the theology of those whom Epiphanius, quite undeservedly, calls 'Semi-Arians', but who are usually today thought of as Homoiousians, a designation which is more accurate.”^[3]

Conclusionedit

The Homoiousians took a stance between that of the Homoousians, and heteroousians (meaning 'different substance', also called Anomoeans) such as Aëtius and Eunomius. At a council in 358 at Sirmium, at the height of the movement's influence, the claim was made that the Son is "like [the Father] in all [respects]" (ὅμοιον κατὰ πάντα, hómoion katà pánta), while the use of οὐσία (ousía) or any of its compounds in theological discussion was strongly criticized but not abandoned, and the heteroousians were anathematized. This compromise solution, which was satisfying to both the Homoians and the Homoiousians, deliberately set out to alienate the more extreme Neo-Arians (heteroousians). It was successful in this intent but it remained as illegitimate in the eyes of the pro-Nicenes as ever and Basil of Ancyra declared that "that which is like can never be the same as that to which it is like".

The term "homoiousios" was also preferred by many Origenists over the term "homoousios" because they felt it left "more room for distinctions in the Godhead".^[11]: 790 Another consideration may have been the association of the latter term with Paul of Samosata and with Gnosticism's Platonic chain of being.^[11]: 790

The end of Homoiousianismedit

“In AD 359 Constantius decided to emulate his father's action in calling Nicaea and summon a general council. … A small group of bishops met at Sirmium to draw up a draft creed for discussion. Those present included not only Basil, but also some who were far more suspicious of ousia language. The creed on which they finally agreed … asserts that all ousia language should be avoided. … … Thus, although Basil of Ancyra was influential with the imperial authorities at one point during 358–9, it was not for long, and he never seems fully to have overcome long-standing Homoian influence at court."^[12]

Constantius was becoming somewhat hostile to the influence of all of the new movements which had sprung up after the Nicene council. The result was that the Homoiousians disappeared from the stage of history and the struggle to define Church dogma became a two-sided battle between the Homoousians and the Homoians.

Proponents of this view included Eustathius of Sebaste and George of Laodicea.^{[11]: 580, 668}

^{he and the Homoiousians “fundamentally teach the same doctrine.” He “reaches out to the Homoiousians by attempting to refute their objections to Nicaea's two uses of ousia language, ‘of the Father's ousia’ and homoousios.”[4]: 171  “Just as Athanasius saw grounds for a rapprochement between himself and the Homoiousians, Hilary saw the same.”[4]: 184}

Referencesedit

1. ^ Merriam-Webster, Inc. Merriam-Webster’s Collegiate Dictionary. Springfield, MA: Merriam-Webster, Inc., 2003.
2. ^ Soanes, Catherine, and Angus Stevenson, eds. Concise Oxford English Dictionary. Oxford: Oxford University Press, 2004.
3. ^ Jump up to:^{a b c d e f} Hanson, R.P.C. (1987). The Search for the Christian Doctrine of God - The Arian Controversy 318-381. pp. 348–349.
4. ^ Jump up to:^{a b c d e f g h i j k l m} Ayres, Lewis (2004). Nicaea and its legacy. p. 150.
5. ^ Hanson, R.P.C. (1987). The Search for the Christian Doctrine of God - The Arian Controversy 318-381. p. 353.
6. ^ Hanson, R.P.C. (1987). The Search for the Christian Doctrine of God - The Arian Controversy 318-381. p. 46.
7. ^ Hanson, R.P.C. (1987). The Search for the Christian Doctrine of God - The Arian Controversy 318-381. p. 348.
8. ^ Ayres, Lewis (2004). Nicaea and its legacy. pp. 149–150.
9. ^ Jump up to:^{a b c d e f g h i j k l} Hanson, R.P.C. The Search for the Christian Doctrine of God - The Arian Controversy 318-381.
10. ^ Schaff, Philip (1981). History of the Church volume 3. Grand Rapids, MI: Eerdmans Publishing Co. pp. 672–673.
11. ^ Jump up to:^a b c Cross, F. L., and Elizabeth A. Livingstone, eds. The Oxford Dictionary of the Christian Church. Oxford; New York: Oxford University Press, 2005.
12. ^ Ayres, Lewis (2004). Nicaea and its legacy. pp. 157–8.

Bibliography

• Athanasopoulos, Constantinos; Schneider, Christoph, eds. (2013). Divine Essence and Divine Energies: Ecumenical Reflections on the Presence of God. Cambridge, UK: James Clarke & Co. ISBN 9780227900086.
• Florovsky, Georges (1987). The Eastern Fathers of the Fourth Century. Vaduz: Büchervertriebsanstalt. ISBN 9783905238075.
• Weedman, Mark (2007). The Trinitarian Theology of Hilary of Poitiers. Leiden-Boston: Brill ISBN 978-9004162242..

Diodorus of Tarsus

Diodore of Tarsus (Greek Διόδωρος ὁ Ταρσεύς; died c. 390) was a Christian bishop, a monastic reformer, and a theologian.^[2] A strong supporter of the orthodoxy of Nicaea, Diodore played a pivotal role in the Council of Constantinople and opposed the anti-Christian policies of Julian the Apostate. Diodore founded one of the most influential centers of Christian thought in the early church, and many of his students became notable theologians in their own right.

Early life

Diodore was born into a noble family in the area of Antioch. He received a classic philosophical education at the school of Athens, and very quickly after his education entered into the monastic life.^[3] During this period, Diodore's work focused on philosophical treatises and opposing Emperor Julian's attempts to restore paganism in the empire. When an Arian named Leontius was made bishop of Antioch, Diodore and his friend Flavian (who later was himself appointed as bishop of Antioch) organized those who followed the Nicene orthodoxy outside the walls of the city for worship. Those services are seen as the beginning of antiphonal singing in the church, a practice that became widespread among Christians.^[4]

During his time at the monastery in Antioch, Diodore came under the tutelage of Meletius of Antioch. Meletius was elected bishop in 360 and ordained Diodore as a priest. When the Antioch split into factions, Diodore, in turn, was a strong supporter of Meletius and of his move towards Nicene orthodoxy.

Diodore was noted for living with few possessions, being dependent on alms for food, frequently being imprisoned on account of his beliefs. His physical appearance was rough, but Chrysostom described his expression as angelic.^[5]

Priesthood

During his priesthood, Diodore founded a monastery and catechetical school near the city of Antioch. It was through this school that Diodore became the mentor of the controversial theologian and liturgist Theodore of Mopsuestia, but also of the legendary homileticist John Chrysostom.^[6][7] This school would give rise to the unique Antiochene perspectives on both biblical interpretation and Christology known as the Antiochene School.^[8] Ultimately, taken to the extreme, the perspective set out for this school by Diodore led to the teachings of Nestorius, which were first condemned at the First Council of Ephesus in 431.

It was his role as the head of the Antiochene School which led to Diodore's exile in 372. Banished to Armenia by Emperor Valens, Diodore encountered a fellow supporter of the Nicene faction, Basil of Caesarea, during his exile.^[9] When Diodore returned from exile following the death of the emperor in 378, Basil was serving as the archbishop (or patriarch) of Caesarea, and he appointed Diodore as the bishop of Tarsus.

Episcopateedit

As bishop of the see of Tarsus, Diodore continued to speak out for the Nicene understanding of the relationship between the human and the divine in the person of Jesus Christ. He actively opposed both the Arianism and the Apollinarianism of his day (Arius taught that Jesus Christ was a creation of god, rather than a child and subordinate to him, Apollinaris of Laodicea spoke of the Incarnation in ways that left him open to the charge that Christ was not in all aspects human by saying that his mind was devine and non-rational.

Diodore played key roles in both the local Council of Antioch (379) and the ecumenical First Council of Constantinople in 381. When their mentor Meletius died in 381, Diodore recommended his friend Flavian as his successor, thus prolonging the division in the Antiochene church.^[10] Diodore died around 394.

Theologyedit

The Christology of Diodore was condemned as heretical by later generations, most explicitly at a local synod in Constantinople in 499 which described Diodore's views as Nestorian.^[11] Certainly, a similarly negative view of Diodore was held by Cyril of Alexandria. However, in his own generation Diodore was seen as someone who supported the orthodoxy of Nicaea, and in his official decree ratifying the actions of the First Council of Constantinople, Emperor Theodosius I described Diodore as a "champion of the faith."^[11]

The specifics of Diodore's theology are difficult to reconstruct, as all that remains of his works are fragments of uncertain provenance. ^[12][13] Much of Diodore's theology has been inferred from the later statements of his students and the intellectual heirs of the Antiochene School.

According to the Universalist clergyman John Mather Austin (1855) Diodorus was also a Universalist since Saloman, Bishop of Bassorah in his Book of the Bee (1222) proclaimed the salvation of all men and cited the opinions of both Diodorus and Theodore of Mopsuestia in support of his view.^[14]

According to Universalist writer J. W. Hanson (1899) Diodorus believed that God's mercy would punish the wicked less than their sins deserved, inasmuch as his mercy gave the good more than they deserved and he denied that God would bestow immortality for the purpose of prolonging or perpetuating suffering.^[15]

Diodorus according to Joseph Simon Assemani’s Bibliotheca Orientalis (1728)

— "For the wicked there are punishments, not perpetual, however, lest the immortality prepared for them should be a disadvantage, but they are to be purified for a brief period according to the amount of malice in their works. They shall therefore suffer punishment for a short space, but immortal blessedness having no end awaits them, the penalties to be inflicted for their many and grave sins are very far surpassed by the magnitude of the mercy to be showed them. The resurrection, therefore, is regarded as a blessing not only to the good, but also to the evil."^[16]

1.  "ഗ്രീക്ക് സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ ഓർമ്മ" (PDF). syromalabarliturgy.org (in Malayalam).
2. ^ "Diodorus of Tarsus". Catholic Encyclopedia. Retrieved 2007-02-17.
3. ^ Julian, Letters, 55.
4. ^ Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Flavian I." . Encyclopædia Britannica. Vol. 10 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 484.
5. ^  Herbermann, Charles, ed. (1913). "Diodorus of Tarsus". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
6. ^ Socrates, Historia Ecclesiastica, 6.3
7. ^ Rowan A Greer, "Diodore of Tarsus," in The Encyclopedia of Early Christianity, ed. Everett Ferguson, second edition (New York:Garland Publishing, 1997).
8. ^ Frederick W Norris, "Antioch" in The Encyclopedia of Early Christianity, ed. Everett Ferguson, second edition (New York:Garland Publishing, 1997).
9. ^ Catholic Encyclopedia, "Diodorus of Tarsus".
10. ^ Norris, "Antioch".
11. ^ Jump up to:^a b Kelly, J. N. D. (1978). Early Christian Doctrines (revised ed.). San Francisco: HarperCollins. p. 302. ISBN 0-06-064334-X.
12. ^ What remains is fragments in the catenae on the Hexateuch and the Pauline Epistles. Recently a complete commentary on the Psalms has been discovered, which its editor ascribes to Diodore. Andrew Louth, 'John Chrysostom to Theodoret of Cyrrhus', in Frances Young, Lewis Ayres and Andrew Young, eds, The Cambridge History of Early Christian Literature, (2010), p344
13. ^ Parry, Ken and David Melling (editors). The Blackwell Dictionary of Eastern Christianity. Malden, MA: Blackwell Publishing, 1999. ISBN 0-631-23203-6
14. ^ J. M. Austin. "Brief History of Universalism Archived 2007-12-26 at the Wayback Machine". Ca. 1855.
15. ^ J.W. Hanson. Universalism: The Prevailing Doctrine Of The Christian Church During Its First Five Hundred Years. "Chapter 18 Additional Authorities Archived 2013-05-12 at the Wayback Machine". Boston and Chicago Universalist Publishing House. 1899.
16. ^ J. W. Hanson, citing Assemani Bib. Orientalis, III, p. 324