വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹ

അനുദിനവിശുദ്ധര്‍ : ജൂലൈ 3

വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹ

തീക്ഷ്ണമായ വിശ്വാസം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞ് "എന്‍റെ കര്‍ത്താവേ എന്‍റെ ദൈവമേ" (യോഹ. 20:28) എന്ന്‍ ഉദ്ഘോഷിച്ച തോമ്മാശ്ലീഹായാണ് ക്രിസ്തുവര്‍ഷം ആദ്യശതകത്തില്‍ തന്നെ ദക്ഷിണേന്ത്യയില്‍ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം പ്രചരിപ്പിച്ചത്. അദ്ദേഹം എ.ഡി. 52-ല്‍ മുസിരിസ് (കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍) തുറമുഖത്ത് കപ്പലിറങ്ങി എന്നാണ് പാരമ്പര്യം. വളരെപ്പേരെ അദ്ദേഹം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് ദേവാലയങ്ങള്‍ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍, പാലയൂര്‍, കോട്ടക്കാവ്, തെക്കന്‍ പള്ളിപ്പുറത്ത് കോക്കമംഗലം, തിരുവല്ലയ്ക്കടുത്ത് നിരണം, കൊല്ലം, നിലയ്ക്കലിനടുത്ത് ചായല്‍, എന്നീ സ്ഥലങ്ങളില്‍ ദേവാലയങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചുവെന്നാണ് മാര്‍ത്തോമ്മാ നസ്രാണികളുടെ ശക്തമായ പാരമ്പര്യം. ഇന്നത്തെ തമിഴ്നാട്ടില്‍ മദ്രാസിനടുത്തുള്ള മൈലാപ്പൂരില്‍ വെച്ച് എ.ഡി. 72-ല്‍ അദ്ദേഹം രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചത്. മൈലാപ്പൂരില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ശ്ലീഹായുടെ കബറിടം ആദ്യനൂറ്റാണ്ടു മുതല്‍ പ്രശസ്ത തീര്‍ത്ഥാടനകേന്ദ്രമാണ്.

Saint of the Day for July 3

St. Thomas (1st Century)

Patron of architects

St. Thomas was born a Jew and was called to be one of the twelve Apostles. His birth and death dates are unknown, but his feast day is celebrated July 3. He lived before the formal establishment of the Catholic Church but is recognized as the patron saint of architects.

He was a dedicated but impetuous follower of Christ. When Jesus said He was returning to Judea to visit His sick friend Lazarus, Thomas immediately exhorted the other Apostles to accompany Him on the trip which involved certain danger and possible death because of the mounting hostility of the authorities.

At the Last Supper, when Christ told His disciples that He was going to prepare a place for them to which they also might come because they knew both the place and the way, Thomas pleaded that they did not understand and received the beautiful assurance that Christ is the Way, the Truth, and the Life.

St. Thomas is best known for his role in verifying the Resurrection of his Master. Thomas' unwillingness to believe that the other Apostles had seen their risen Lord on the first Easter Sunday earned him the title of "doubting Thomas."

Eight days later, on Christ's second apparition, Thomas was gently rebuked for his skepticism and furnished with the evidence he had demanded - seeing in Christ's hands the point of the nails. Thomas even put his fingers in the nail holes and his hand into Christ's side. After verifying the wounds were true, St. Thomas became convinced of the reality of the Resurrection and exclaimed, "My Lord and My God," thus making a public Profession of Faith in the Divinity of Jesus.

St. Thomas is also mentioned as being present at another Resurrection appearance of Jesus - at Lake Tiberias, when a miraculous catch of fish occurred.

This is all that we know about St. Thomas from the New Testament. Tradition says that at the dispersal of the Apostles after Pentecost this saint was sent to evangelize to the Parthians, Medes, and Persians. He ultimately reached India, carrying the Faith to the Malabar coast, which still boasts a large native population calling themselves "Christians of St. Thomas."

According to tradition, Thomas was killed in an accident when a fowler shot at a peacock and struck Thomas instead. Following his death, some of his relics were taken to Edessa while the rest were kept in what is now known as India. They can still be found within the San Thome Basilica in Chennai, Mylapore, India.

Saint Thomas was mentioned in several texts, including one document called The Passing of Mary, which claims then-apostle Thomas was the only one to witness the Assumption of Mary into heaven, while the other apostles were transported to Jerusalem to witness her death.

While the other apostles were with Mary, Thomas was left in India until after her first burial, when he was transported to her tomb and he saw her bodily assumption into heaven, when her girdle was left behind.

In versions of the story, the other apostles doubted Thomas' words until Mary's tomb was discovered to be empty with the exception of her girdle. Thomas and the girdle were often depicted in medieval and early Renaissance art.

#dailysaints #DAILYPRAYER #JULY3 #STTHOMAS

ക്രിസ്തുവിന്‍റെ ജനനത്തിനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പുതന്നെ പ്രാചീന റോമന്‍ സാമ്രാജ്യവും ദക്ഷിണേന്ത്യയുമായി സമുദ്രമാര്‍ഗ്ഗമുള്ള സുദൃഢമായ കച്ചവടബന്ധം നിലവിലിരുന്നു എന്നതിനു ചരിത്രപരമായ തെളിവുകള്‍ ധാരാളമാണ്. മലബാറിലെ മുസിരിസ് (ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍) ലോകത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ട തുറമുഖങ്ങളിലൊന്നും കച്ചവടകേന്ദ്രവുമായിരുന്നു. ഗ്രീക്ക്-റോമന്‍ ലോകത്തേക്ക് വിവിധ സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങള്‍ കയറ്റുമതി ചെയ്തിരുന്നതു പ്രധാനമായും മുസിരിസില്‍ നിന്നായിരുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളില്‍ നിന്ന്‍ ഖനനത്തിലൂടെ ലഭ്യമായ റോമന്‍ സ്വര്‍ണ്ണനാണയങ്ങള്‍ ഈ കച്ചവടബന്ധത്തിന്‍റെ ശക്തമായ തെളിവാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍ ക്രിസ്തു വര്‍ഷം ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ മദ്ധ്യകാലത്ത് തോമ്മാശ്ലീഹായ്ക്കു ഭാരതത്തിലെത്തുക ദുഷ്കരമായിരുന്നില്ല എന്നതു വ്യക്തമാണ്.

സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷ്യം പാശ്ചാത്യപൗരസ്ത്യ സഭാപിതാക്കന്മാരായ ഒരിജന്‍ (186-255), വി. എഫ്രേം (306-373), വി. ഗ്രിഗറി നസിയാന്സെഭന്‍ (329-390), സിറിലോണിയ (396), മിലാനിലെ വി.അംബ്രോസ് (333-397), വി. ജോണ്‍ ക്രിസോസ്റ്റം (347-407), വി. ജറോം (342-420), ബ്രേഷ്യയിലെ വി. ഗൗതംഷ്യസ് (410-427), നോളയിലെ വി. പൗളിനോസ് (353-431), സാരൂഗിലെ ജേക്കബ് (457-521), ഭാഗ്യപ്പെട്ട വി. ബീഡ് (673-735), ടൂര്‍സിലെ വി. ഗ്രിഗറി (538-593), ഗ്രിഗറി ദി ഗ്രേറ്റ് (590-604), വി. ഇസിദോര്‍ ഓഫ് സെവില്‍ (560-636) എന്നിവര്‍ നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ വി.തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരത പ്രേഷിതത്വത്തെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തെയും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ പാശ്ചാത്യപൗരസ്ത്യ സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷ്യങ്ങള്‍ ക്രിസ്തുവിന്‍റെ പന്ത്രണ്ട് അപ്പസ്തോലന്മാരില്‍ ഒരുവനായ തോമ്മാശീഹായുടെ ഭാരത പ്രേഷിതത്വത്തെയും മരണത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അക്കാലത്തെ സഭാത്മകമായ ബോദ്ധ്യം തന്നെയാണു വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ പ്രേഷിതത്വം പ്രാചീന സാംസ്ക്കാരിക കേന്ദ്രവുമായ ഭാരതത്തിലാണെന്നത് സംശയരഹിതമായ വസ്തുതയായി സഭാപിതാക്കന്മാര്‍ കരുതിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ പ്രേഷിതകേന്ദ്രത്തെപ്പറ്റിയുള്ള വിശദമായ വിവരങ്ങളോ അതിന്‍റെ പ്രത്യേകമായ പാരിസ്ഥിതിക പഠനമോ നടത്താന്‍ സഭാപിതാക്കന്മാര്‍ തുനിഞ്ഞില്ല. ആരാധനക്രമ തെളിവുകള്‍ സഭയുടെ ആരാധനക്രമം വിശ്വാസവും പാരമ്പര്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുകയും തലമുറകളിലേക്കതു കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്നു. പാശ്ചാത്യ പൗരസ്ത്യ സഭകളുടെ ആരാധനക്രമങ്ങള്‍, പ്രത്യക്ഷമായും പരോക്ഷമായും മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരതപ്രേഷിതത്വത്തെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തെയും പറ്റി വ്യക്തമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രാചീന രക്തസാക്ഷിത്വ ചരിത്രത്തിലും ആരാധനക്രമ പഞ്ചാംഗങ്ങളിലും വി. തോമ്മാശ്ലീഹായെ ഭാരതസഭയോടു ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.

ഭാരതത്തില്‍ ക്രിസ്തീയ വിശ്വസം പ്രചരിപ്പിക്കുകയും രക്തസാക്ഷിത്വം വരിക്കുകയും ചെയ്ത മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായേ അനുസ്മരിക്കാത്ത പ്രാചീന ആരാധനക്രമ പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ക്രൈസ്തവ ലോകത്ത് പ്രചരിപ്പിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അപ്രമാണിക രചനകള്‍ (അപ്പോക്രിഫല്‍ രചനകള്‍) പ്രാചീന കൃതികളായ യൂദാതോമ്മായുടെ നടപടികള്‍ (മൂന്നാം ശതകാരംഭം), ശ്ലീഹന്മാരുടെ പഠനങ്ങള്‍ (മൂന്നാം ശതകം), തോമ്മായുടെ പീഡാസഹനം (നാലാം ശതകം) തുടങ്ങിയവ തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരത പ്രേഷിതത്വത്തെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തെയും പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്ന കൃതികളാണ്. മൂന്നാം ശതകത്തില്‍ സുറിയാനി ഭാഷയില്‍ എഴുതപ്പെട്ടതെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന "യൂദാ തോമ്മായുടെ നടപടികള്‍" എന്ന കൃതിക്ക് ലഭിച്ച പ്രാധാന്യം കണക്കിലെടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

യൂദാ തോമ്മായുടെ നടപടി കൃതിയില്‍ പറയും പ്രകാരം ഗുണ്ടഫര്‍ അഥവാ ഗുണ്ടഫോറസ്‌ രാജാവിന്‍റെ സഹായത്തോടെയാണ് തോമ്മാശ്ലീഹാ ഭാരതത്തില്‍ എത്തുന്നത്. ഗുണ്ടഫോറസ് രാജാവിന്‍റെ കൊട്ടാരത്തിലെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ശ്ലീഹാ തന്‍റെ അന്ത്യപ്രേഷിതരംഗമായ മിസ്‌ദേവൂസില്‍ (മാസ്ദേ) എത്തുകയും അവിടെ മരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ രാജ്യം മദ്രാസിലാണെന്നു പാരമ്പര്യം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. യൂദാതോമ്മായുടെ നടപടികളുടെ ഐതിഹ്യപരവും കഥാപരവുമായ രൂപത്തിനുള്ളിലും ശ്ലീഹായുടെ ഭാരതത്തിലെ മതപ്രചാരണത്തിന്‍റെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്‍റെയും ചരിത്രപരമായ ഒരു മാനം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയും. ഗുണ്ടഫോറസ് എന്നൊരു രാജാവ് ക്രിസ്തു വര്‍ഷം ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ ആദ്യ പാദത്തില്‍ ഭാരതത്തില്‍ ഭരണം നടത്തിയിരുന്നുവെന്നു സമകാലിക ഗവേഷണങ്ങളിലൂടെ കണ്ടെത്തിയത് തോമ്മായുടെ നടപടികള്‍ എന്ന കൃതിയുടെ വിശ്വാസ്യത വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

പ്രാദേശിക പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ പ്രേഷിത പ്രവര്‍ത്തനവും രക്തസാക്ഷിത്വവും കബറടക്കത്തിന്‍റെ വിവരണവുമൊക്കെ നാടന്‍ പാട്ടുകളുടെയും അനുഷ്ടാന കലകളുടെയും രൂപത്തില്‍ പ്രാചീനകാലം മുതല്‍ പ്രചരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവ പിന്നീട് ലിഖിത രൂപത്തിലാവുകയും ഇന്നും നിലനില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രശസ്തമായ മാര്‍ഗ്ഗംകളി (തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ മാര്‍ഗ്ഗസ്ഥാപനത്തെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്ന നൃത്തകലാരൂപം), റമ്പാന്‍ പാട്ട് (തോമ്മാപര്‍വ്വം), വീരടിയാന്‍ പാട്ട് (ഹിന്ദു മതാനുയായികളായ വീരടിയാന്മാര്‍ എന്ന വിഭാഗം പാടിയിരുന്നത്) തുടങ്ങിയ കഥാഗാനങ്ങളൊക്കെ ക്രിസ്തീയ ഭവനങ്ങളില്‍ വിവാഹാവസരങ്ങളിലും മറ്റ് ആഘോഷദിനങ്ങളിലും പാട്ടുകളായും അനുഷ്ടാനകലകളായും അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

തോമ്മാശ്ലീഹാ കൊടുങ്ങല്ലൂരില്‍ കപ്പലിറങ്ങിയതും തുടര്‍ന്നുള്ള വിവിധ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും മറ്റുമാണ് ഇവയുടെ പ്രതിപാദ്യ വിഷയം. നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ ഈ പൈതൃകങ്ങള്‍ വിശ്വസ്തതാപൂര്‍വ്വം കാത്തു സൂക്ഷിക്കുകയും തലമുറ തലമുറകളായി ഇടമുറിയാതെ കൈമാറുകയും ചെയ്തുപോന്നു. തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരതപ്രേഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശക്തമായ ഒരു പാരമ്പര്യമായി നൂറ്റാണ്ടുകളായി ലക്ഷോപലക്ഷം മനുഷ്യമനസ്സുകളില്‍ പതിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ഇത് ചരിത്രത്തിന്‍റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ ഇനിയും ഒലിച്ചുപോയിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ മാര്‍ത്തോമ്മാ ശ്ലീഹായുടെ ഭാരത പ്രേഷിതത്വത്തെ സമകാലിക ചരിത്രരേഖകളുടെ അഭാവത്തില്‍ സംശയിക്കുന്നവര്‍ക്ക് മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹാ ഭാരതത്തില്‍ വന്നിട്ടില്ല എന്ന്‍ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് ഉതകുന്ന രേഖാപരമായതോ പുരാവസ്തു പരമായ തെളിവുകള്‍ ഒന്നുംതന്നെ ഹാജരാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

തോമ്മാശ്ലീഹാ മൈലാപ്പൂരില്‍ വെച്ചു രക്തസാക്ഷിയായി മരിച്ചെന്നും അവിടെത്തന്നെ സംസ്ക്കരിക്കപ്പെട്ടു എന്നുമാണ് പാരമ്പര്യം. തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ മരണശേഷം മൈലാപ്പൂര്‍, മാര്‍ത്തോമ്മാ നസ്രാണികളുടെ തീര്‍ത്ഥാടന കേന്ദ്രമായി മാറുകയും വളരെ കാലത്തേക്ക് അവരുടെ മെത്രാന്‍റെ ആസ്ഥാന കേന്ദ്രമായിത്തീരുകയും ചെയ്തിരുന്നു. 1942 വര്‍ഷത്തോളം കത്തോലിക്കരും അകത്തോലിക്കരും അക്രൈസ്തവരുമായ മാര്‍ത്തോമ്മാ ഭക്തന്മാ‍ര്‍ ഏകകണ്ഠമായി അംഗീകരിക്കുന്ന മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ കബറിടമാണ് മൈലാപ്പൂരില്‍ ഉള്ളത്.

1776 നവംബര്‍ 14 മുതല്‍ 1789 മാര്ച്ച് 10 വരെ മലബാറില്‍ താമസിക്കുകയും സ്വന്തം നാടിനെക്കാളേറെ ഈ നാടിനെ അടുത്തറിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്ത കര്‍മ്മലീത്താ മിഷനറി പൗളിനോ ദ സാന്‍ ബര്‍ത്തലോമയോ ഇറ്റലിയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയശേഷം എഴുതുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക: "ക്രൈസ്തവരും അക്രൈസ്തവരുമായ എല്ലാ ഭാരതീയരും ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നത് മൈലാപ്പൂരിലെ മലയിലാണ് മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹാ കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്നാണ്. വി. തോമ്മാശ്ലീഹാ മൈലാപ്പൂരില്‍ മരണമടഞ്ഞു എന്നുള്ള അവരുടെ അചഞ്ചലവും തീക്ഷ്ണവുമായ വിശ്വാസം, വി. പത്രോസ് റോമില്‍ മരണമടഞ്ഞുവെന്ന യൂറോപ്യന്‍ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ വിശ്വാസത്തിന് തുല്യമാണ്."

മൈലാപ്പൂരിലെ പ്രാചീന കബറിടം മാത്രമാണ് തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങള്‍ സംവഹിച്ച ഏക കബറിടമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ മൈലാപ്പൂരിലെ കബറിടത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള പാരമ്പര്യവിശ്വാസവും ഭാരതത്തിലോ വിദേശത്ത് എവിടെയെങ്കിലുമോ ശ്ലീഹായുടെ കബറിടമുള്ളതായി ആരും അവകാശപ്പെടാത്തതും മൈലാപ്പൂരിലെ ശ്ലീഹായുടെ കബറിടത്തിന്‍റെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് ഉറപ്പ് നല്കുന്നു. മൈലാപ്പൂരിലെ മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ കബറിടം ചരിത്രപരമായ അടിത്തറയില്ലാത്ത ഒരു കെട്ടുകഥ മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അതു മെനഞ്ഞെടുത്തവര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തന രംഗമായിരുന്ന കേരളത്തില്‍ നിന്നകലെ തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ പ്രസ്തുത കബറിടത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുമായിരുന്നില്ല.

മാര്‍ത്തോമ്മാ നസ്രാണികളുടെ ആദ്ധ്യാത്മിക ജീവിതത്തില്‍ ഒരു സുപ്രധാന സ്ഥാനമാണ് മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ കബറിടത്തിനുള്ളത്. 1599-ലെ ഉദയംപേരൂര്‍ സൂനഹദോസു വരെ മാര്‍ത്തോമ്മാ നസ്രാണികള്‍ കൃത്യമായ കാലങ്ങളില്‍ മൈലാപ്പൂരിലേക്ക് തീര്‍ത്ഥാടനം നടത്തുകയും തീര്‍ത്ഥാടകരായ മാര്‍ത്തോമ്മാ നസ്രാണികള്‍ കബറിടത്തില്‍ നിന്ന്‍ മണ്ണെടുത്തു കൊണ്ടുവരികയും അത് പുണ്യകര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കു ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. യഹൂദസാന്നിദ്ധ്യം ബി.സി. പത്താം ശതകം മുതല്‍ ദക്ഷിണേന്ത്യയും യഹൂദന്‍മാരുമായി വ്യാപാരബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് യഹൂദരുടെ വ്യാപരഭാഷ അറമായ ഭാഷയായിരുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലും അറമായഭാഷ വ്യവഹാര ഭാഷയായി പ്രചരിച്ചിരുന്നു. അറമായ ഭാഷ ഈശോമിശിഹായുടെ സംസാര ഭാഷയായിരുന്നല്ലോ. കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍, പറവൂര്‍, കൊല്ലം, മുട്ടം, ചേക്കാട്, തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില്‍ യഹൂദ കോളനികള്‍ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കോളനികളാവാം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലേക്ക് വരാന്‍ മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഒരു കാരണം. ഒരു യഹൂദന്‍ എന്ന നിലയില്‍ നിത്യരക്ഷയെപ്പറ്റി ആദ്യം യഹൂദരെ അറിയിക്കുവാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് കടമയുണ്ടായിരുന്നുവല്ലോ (മത്തായി 10:6).

അതുകൊണ്ട് തോമ്മാശ്ലീഹാ സുവിശേഷം അറിയിച്ചത് ഭാരതത്തിലെ യഹൂദരോട് അവരുടെ ഭാഷയായ അറമായയിലാണെന്ന് ഊഹിക്കാം. അദ്ദേഹം ആദ്യത്തെ സഭാ സമൂഹങ്ങൾ ആരംഭിച്ചതു തന്നെ ഇവിടുത്തെ യഹൂദ കോളനികളിലായിരുന്നു. അതിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം ഭാരതത്തിലെ ഇതരസമുദായങ്ങളിലേക്കു ശ്രദ്ധ തിരിച്ചത്. അദ്ദേഹം ബുദ്ധമതക്കാരെയും ഹിന്ദുക്കളെയും രക്ഷയുടെ മാര്‍ഗ്ഗം അറിയിച്ചതില്‍ ഏതാനും ബ്രാഹ്മണരും ഉള്‍പ്പെട്ടു. ഇതുമൂലം ഭാരതത്തിലെ പുരാതന മാര്‍ത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സമൂഹം യഹൂദ ക്രൈസ്തവരും ഏതദ്ദേശീയരായ മറ്റു ജനവിഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നു ക്രിസ്തുമതം സ്വീകരിച്ചവരും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നത് ആണെന്ന്‍ കരുതാവുന്നതാണ്.

എം.ജി.എസ് നാരായണന്‍റെ വാദവും മാര്‍ത്തോമ്മാ പൈതൃകത്തിന്‍റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും

എം.ജി.എസ് നാരായണന്‍റെ വാദവും മാര്‍ത്തോമ്മാ പൈതൃകത്തിന്‍റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും
Content	സീറോ മലബാര്‍സഭയില്‍ ചിലരുടെയെങ്കിലും ഔചിത്യബോധമില്ലാത്ത സംഭാഷണങ്ങള്‍ കേരള കത്തോലിക്കാസഭക്ക് വിനയായി തീര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഉദ്ദേശിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പലതാണെങ്കിലും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നത് പറയുന്നയാള്‍ കരുതുന്നതുപോലെയല്ല എന്ന വലിയ അപകടം കത്തോലിക്കാസഭയെ ഭൂതത്തെപ്പോലെ വിഴുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. വളരെ ശ്രദ്ധയോടും അവധാനതയോടും കൂടി മാത്രമേ എന്തും ഉരിയാടാവൂ എന്ന് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വര്‍ത്തമാനകാല സഭാനേതൃത്വത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന സംഭവമാണ് മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ പൈതൃകം ചൊല്ലിയുള്ള വിവാദം. എന്തുമാകട്ടെ, കൂരിയാ ബിഷപ്പ് വാണിയപ്പുരക്കല്‍ പിതാവ് മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ആഗമനത്തെക്കുറിച്ച് സഭയുടെ ഔദ്യോഗികവിശദീകരണം നല്കി കുറിപ്പിറക്കിയത് സമയബന്ധിതമായൊരു സത്കൃത്യമായി പരിണമിച്ചു. അനേകരെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയ പ്രസ്താവന ശരിയല്ലെന്നും സഭയുടെ വിശ്വാസവും പ്രബോധനവും തോമ്മാശ്ലീഹാ ഭാരതത്തില്‍ വന്നു എന്നു തന്നെയാണെന്നും അഭിവന്ദ്യ കൂരിയാ മെത്രാന്‍ പത്രക്കുറിപ്പില്‍ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഇരുപതു നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ മുന്പുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ അത്രമാത്രം നാരിഴകീറി അവതരിപ്പിക്കാന്‍ മാത്രം ചരിത്രപരതയൊന്നും കേരളത്തില്‍ യാതൊന്നിനുമില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അതിനാല്‍ത്തന്നെ മാര്‍ത്തോമ്മാപൈതൃകത്തെ സമീപിക്കേണ്ടത് മതേതരചരിത്രനിര്‍മ്മിതിയുെ പാഠപുസ്തകവുമായിട്ടല്ല എന്ന് ചുരുക്കം. അതിന്‍റെ രീതിശാസ്ത്രത്തെ അവലോകനം ചെയ്യേണ്ടതും സ്ഥിരീകരിക്കേണ്ടതും മാര്‍ത്തോമ്മാനസ്രാണികളുടെ സമുദായത്തിന്‍റെ കൂടെ പഠനത്തിലൂടെയാണ് എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. #{red->none->b->എം.ജി.എസ് നാരായണന്‍റെ വാദം ‍}# “സെന്‍റ് തോമസ് കേരളത്തില്‍ വന്നിരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന കാലത്ത് ഇവിടെ കാട് മാത്രമേയുള്ളു. അദ്ദേഹം വന്നതിന് പുരാവസ്തുപരമായ തെളിവുകളില്ല. ഇവിടെ ജനവാസമില്ലായിരുന്നു” – ഇവയൊക്കെയാണ് എം.ജി.എസ്. നാരായണന്‍ എന്ന പ്രശസ്തനായ ചരിത്രകാരന്‍ തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ കേരളാഗമനത്തെ നിഷേധിക്കുന്നതിനുള്ള കാരണങ്ങള്‍. എന്നാല്‍ തിരുസ്സഭയുടെ നിലപാടനുസരിച്ച് “ലോകപ്രശസ്തരായ പല ചരിത്രകാരന്മാരും തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരതപ്രേഷിതത്വത്തെ വസ്തുതയായി അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. പല ഗണത്തിലുള്ള ചരിത്രരേഖകളും ഇതിന് ഉപോല്‍ബലകമായുണ്ട്. ഇക്കാര്യത്തില്‍ വിയോജിപ്പുള്ള ചെറിയൊരു ഗണം ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം മാത്രമാണ്”. സീറോ മലബാര്‍ സഭയുടെ കൂരിയാ മെത്രാന്‍റെ പത്രക്കുറിപ്പിലെ വാക്കുകളാണിത്. നിരവധി ചരിത്രപഠനങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും ഈ വിഷയത്തില്‍ ലഭ്യമാണ് താനും. സത്യനിഷേധം മാത്രം വാര്‍ത്തയാവുകയും ആധികാരികമായ ചരിത്രമെഴുത്തുകള്‍ പുറന്തള്ളപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാലത്ത് പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും സത്യത്തെ അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത് യാഥാ‍ര്‍ത്ഥ്യബോധം നശിക്കാത്തവരും ബുദ്ധി പണയംവെക്കാത്തവര്‍ക്കും ഉള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. #{red->none->b-> മാര്‍ത്തോമ്മായുടെ ആഗമനത്തിന് തെളിവുകളില്ല? ‍}# രേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള തെളിവുകള്‍ വച്ച് തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരതാഗമനത്തെ സ്ഥാപിക്കാന്‍ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ക്ക് കഴിയുകയില്ല എന്നത് വാസ്തവമാണ്. കാരണം, ക്രിസ്തുവര്‍ഷം പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടു മുതല്‍ മാത്രമാണ് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ചരിത്രവസ്തുതകള്‍ പലരൂപത്തില്‍ ധാരാളമായി നമുക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. അതിനു മുന്പുള്ള കാലഘട്ടങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ലിഖിതങ്ങളുടെ (പാറയിലും ലോഹങ്ങളിലും മറ്റും) അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പഠനമാണ് സാധ്യമായുള്ളത്. 7-8 നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ വരെ മാത്രമാണ് അവയും ലഭ്യമായിട്ടുള്ളത്. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടുമുതല്‍ മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ആഗമനം നടന്ന ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടുവരെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് ചരിത്രപരമായ തെളിവുകള്‍ ലഭിക്കണമെങ്കില്‍ ഗോത്രവര്‍ഗ്ഗങ്ങളുടെ പഠനത്തെയാണ് (ethnology) അടിസ്ഥാനമായി സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. വാമൊഴിപാരന്പര്യങ്ങള്‍, നാടോടിക്കഥകള്‍, ചരിത്രപരമായ പഴംചൊല്ലുകള്‍ മുതലായവ ചരിത്രസത്യങ്ങളുടെ അംശങ്ങളാല്‍ നിര്‍മ്മിതമാണ്. ഇവയുടെ മേല്‍ അടിസ്ഥാനമിട്ടാണ് ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ഭൂതകാലത്തെ നിര്‍മ്മിച്ചെടുക്കുക. വാചികപാരന്പര്യങ്ങള്‍ അവയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ കാലയളവില്‍ നിന്നകലുംതോറും വ്യക്തത നഷ്ടപ്പെടുത്തും എന്നത് സത്യമാണെങ്കിലും ശ്രദ്ധയോടെയുള്ള അവയുടെ പഠനം സത്യം ഗ്രഹിക്കാന്‍ ഒരു ഗവേഷകനെ സഹായിക്കും. ഇവക്കൊക്കെ പുറമേ ജനങ്ങള്‍ തന്നെ ചരിത്രപഠനത്തിന്‍റെ രീതിശാസ്ത്രമനുസരിച്ച് അറിവിന്‍റെ പ്രാഥമികഉറവിടങ്ങളാണ്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഫ്രാന്‍സിലെ ഒരു ഗ്രാമം പഠനവിധേയമാക്കി മദ്ധ്യകാല യൂറോപ്പിന്‍റെ ഫ്യൂഡല്‍ വ്യവസ്ഥിതിയെ ഇപ്രകാരം നിര്‍മ്മിച്ചെടുത്ത മാര്‍ക് ബ്ലോഹ്ക്, പുരാതന ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രവും സംസ്കൃതിയും പഠിക്കാന്‍ ഇക്കാലഘട്ടത്തിലെ ജനങ്ങളെ പഠനസ്രോതസ്സാക്കിയെ ഡി.ഡി. കോസാംബി എന്നിവര്‍ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ കാരണങ്ങളാല്‍ ചരിത്രപരമായ രേഖകളും ലിഖിതങ്ങളും അപ്രാപ്യമായിരിക്കുന്ന മാര്‍ത്തോമ്മാനസ്രാണികളുടെ ഉത്ഭവകാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാന്‍ അവരെത്തന്നെയാണ് പഠനവിധേയമാക്കേണ്ടത്. അവരുടെ സംസ്കാരവും വിശ്വാസവും പുരാതനമായ സാഹിത്യകൃതികളും വാമൊഴിയായി കൈമാറിവന്ന പാട്ടുകളും കലകളുമെല്ലാം മാര്‍ത്തോമ്മായുടെ ഭാരതപ്രേഷിതത്വത്തിന് ശക്തി പകരുന്ന തെളിവുകളാണ്. #{red->none->b-> മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായെ സംബന്ധിച്ച പാരമ്പര്യം ‍}# ക്രിസ്തുവര്‍ഷം 52 മുതല്‍ 72 വരെ നീണ്ടുനിന്ന പ്രേഷിത പ്രവര്‍ത്തനത്തിനൊടുവില്‍ തോമ്മാശ്ലീഹാ മൈലാപ്പൂരില്‍ രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചെന്നും അവിടുത്തന്നെ സംസ്‌കരിക്കപ്പെട്ടെന്നുമാണു പാരമ്പര്യം. വളരെപ്പേരെ തോമ്മാശ്ലീഹാ ക്രിസ്ത്യാനികളാക്കുകയും ഏഴു ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങള്‍: കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍, പാലയൂര്‍, കൊടുങ്ങല്ലൂരിനടുത്ത് കോട്ടക്കാവ്, തെക്കന്‍ പള്ളിപ്പുറത്ത് കോക്കമംഗലം, തിരുവല്ലയ്ക്കടുത്ത് നിരണം, കൊല്ലം, നിലയ്ക്കലിനടുത്ത് ചായല്‍, എന്നീ പ്രദേശങ്ങളില്‍ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നാണ് മാര്‍ത്തോമ്മാ നസ്രാണികളുടെ ശക്തമായ പാരമ്പര്യം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ഇവയൊന്നും തന്നെയും ഇടക്കാലത്ത് രൂപപ്പെട്ടതല്ല എന്നതിന്‍റെ തെളിവുകള്‍ മാര്‍ത്തോമ്മാനസ്രാണികളുടെ ജീവിതരീതിയും ശൈലിയും പാരന്പര്യങ്ങളും ആഴത്തില്‍ പഠിക്കുന്പോള്‍ നമുക്ക് മനസ്സിലാകും. #{red->none->b-> മുസിരിസ് എന്ന തുറമുഖ പട്ടണം ‍}# ക്രിസ്തുവിനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്പുതന്നെ ദക്ഷിണേന്ത്യയുമായി സമുദ്രമാര്‍ഗ്ഗമുള്ള കച്ചവടബന്ധം പുരാതനറോമാസാമ്രാജ്യത്തിനുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന്‍റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ തെളിവാണ് മുസിരിസ് (ഇപ്പോള്‍) കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ എന്ന പട്ടണം. ഇത് പുരാതനമായ ഒരു തുറമുഖപട്ടണവും കച്ചവടകേന്ദ്രവുമായിരുന്നു. ഗ്രീക്കു-റോമന്‍ ലോകത്തേക്ക് വിവിധ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങള്‍ കയറ്റുമതി ചെയ്തിരുന്നതു പ്രധാനമായും മുസിരിസില്‍ നിന്നായിരുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഖനനത്തിലൂടെ ലഭ്യമായ റോമന്‍ സ്വര്‍ണ്ണനാണയങ്ങള്‍ ഈ കച്ചവടബന്ധത്തിന്‍റെ ശക്തമായ തെളിവാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍ ക്രിസ്തു വര്‍ഷം ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യകാലത്ത് തോമ്മാ ശ്ലീഹായ്ക്കു ഭാരതത്തിലെത്തുക ദുഷ്‌ക്കരമായിരുന്നില്ല എന്നതിന്‍റെ വലിയ സാക്ഷ്യമായി മുസിരിസ് പട്ടണഖനനം മാറുകയാണ്. മുസിരിസ് ഖനനത്തോട് സ്ഥാപിതതാത്പര്യങ്ങളുള്ള ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ചിലരെങ്കിലും എതിര്‍പ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന്‍റെ പിന്നിലും ഇവ്വിധമുള്ള കാരണമുണ്ടാകാം. #{red->none->b-> മാര്‍ത്തോമ്മായുടെ ഭാരതപ്രവേശം – തെളിവുകള്‍ ധാരാളം ‍}# 1. സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷ്യം: (പാശ്ചാത്യപൗരസ്ത്യസഭാപിതാക്കന്മാരായ ഒരിജന്‍ (186-255), വി. എഫ്രേം (306-373), വി. ഗ്രിഗറി നസിയാന്‍സെന്‍ (329-390), സിറിലോണിയ (396), മിലാനിലെ വി. അംബ്രോസ് (333-397), വി. ജോണ്‍ ക്രിസോസ്റ്റോം (347-407), വി. ജറോം (342-420), ബ്രേഷ്യയിലെ വി. ഗൗതംഷ്യസ് (410-427), നോളയിലെ വി. പൗളിനോസ് (353-431), സാരൂഗിലെ ജേക്കബ് (457-521), ഭാഗ്യപ്പെട്ട വി. ബീഡ് (673-735), ടൂര്‍സിലെ വി. ഗ്രിഗറി (538-593), ഗ്രിഗറി ദി ഗ്രേറ്റ് (590-604), വി. ഇസിദോര്‍ ഓഫ് സെവില്‍ (560- 636) എന്നിവര്‍ നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ വി. തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരതപ്രേഷിതത്വത്തെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തെയും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്). 2. ആരാധനക്രമ തെളിവുകള്‍: (വിശ്വാസവും പാരമ്പര്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുകയും തലമുറകളിലേക്കതു കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്ന സഭയുടെ ആരാധനാക്രമത്തിലും പ്രാചീന രക്തസാക്ഷിത്വ ചരിത്രത്തിലും മറ്റ് ആരാധനക്രമ പഞ്ചാംഗങ്ങളിലും വി. തോമ്മാശ്ലീഹായെ ഭാരതസഭയോടു ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്) 3. അപ്രമാണിക രചനകള്‍ (അപ്പോക്രിഫല്‍ രചനകള്‍): പ്രാചീനകൃതികളായ യൂദാതോമ്മായുടെ നടപടികള്‍ (മൂന്നാം ശതകാരംഭം) ശ്ലീഹന്മാരുടെ പഠനങ്ങള്‍ (മൂന്നാം ശതകം) തോമ്മായുടെ പീഡാസഹനം (നാലാം ശതകം) തുടങ്ങിയവ തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭാരത പ്രേഷിതത്വത്തെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തെയുംപറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്ന കൃതികളാണ്. മൂന്നാം ശതകത്തില്‍ സുറിയാനി ഭാഷയില്‍ എഴുതപ്പെട്ടതെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന യൂദാതോമ്മായുടെ നടപടികള്‍ എന്ന കൃതിക്കു ലഭിച്ച പ്രാധാന്യം കണക്കിലെടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഗുണ്ടഫോറസ് എന്നൊരു രാജാവ് ക്രിസ്തുവര്‍ഷം ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പാദത്തില്‍ ഭാരതത്തില്‍ ഭരണം നടത്തിയിരുന്നുവെന്ന് സമകാലിക ഗവേഷണങ്ങളിലൂടെ കണ്ടെത്തിയത് തോമ്മായുടെ നടപടികള്‍ എന്ന കൃതിയുടെ വിശ്വാസ്യത വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. 4. പ്രാദേശിക പാരമ്പര്യങ്ങള്‍: (തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ആഗമനവും പ്രേഷിതപ്രവര്‍ത്തനവും ഏഴരപ്പള്ളികളുടെ (ക്രിസ്ത്യന്‍ സമൂഹങ്ങളുടെ) സ്ഥാപനവും സംബന്ധിച്ച സുവ്യക്തമായ ഓര്‍മ്മകള്‍ പ്രസ്തുത പ്രദേശവാസികളുടെ മനസ്സില്‍ പച്ച പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.) 5. തോമ്മാ ശ്ലീഹായുടെ കബറിടം: (മൈലാപ്പൂരിലെ പ്രാചീനകബറിടം മാത്രമാണ് തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ ഭൗതികാവശിഷടങ്ങള്‍ സംവഹിച്ച ഏക കബറിടമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ മൈലാപ്പൂരിലെ കബറിടത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള പാരമ്പര്യവിശ്വാസവും ഭാരതത്തിലോ വിദേശത്തെവിടെയെങ്കിലുമോ ശ്ലീഹായുടെ കബറിടമുള്ളതായി ആരും അവകാശപ്പെടാത്തതും മൈലാപ്പൂരിലെ ശ്ലീഹായുടെ കബറിടത്തിന്റെ വാസ്തവികതയ്ക്ക് ഉറപ്പ് നല്‍കുന്നു. മൈലാപ്പൂരിലെ മാര്‍ത്തോമ്മാശ്ലീഹായുടെ കബറിടം ചരിത്രപരമായ അടിത്തറയില്ലാത്ത ഒരു കെട്ടുകഥ മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അതു മെനഞ്ഞെടുത്തവര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനരംഗമായിരുന്ന കേരളത്തില്‍നിന്നകലെ തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ പ്രസ്തുത കബറിടത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുമായിരുന്നില്ല.) #{red->none->b->സമാപനം ‍}# കേവലം ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളുടെ അഭാവം മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി കേരളത്തിലെ പ്രബലമായൊരു സമുദായത്തിന്‍റെ ഉത്ഭവചരിത്രത്തെ നിഷേധിക്കുന്നതില്‍ ചിലര്‍ക്കുള്ള പ്രത്യേകതാത്പര്യങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മാര്‍ത്തോമ്മായുടെ പൈതൃകം നിഷേധിക്കുന്പോഴും മാര്‍ത്തോമ്മാനസ്രാണികളുടെ പാരന്പര്യങ്ങളെയും ജീവിതശൈലിയെയും നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ കൈമാറിവന്ന വിശ്വാസങ്ങളെയും കലാരൂപങ്ങളെയുമൊന്നും എം.ജി.എസ് നാരായണനോ ഇപ്രകാരം ചരിത്രത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന മറ്റ് പണ്ഡിതരോ പരിശോധിക്കുന്നില്ല എന്നത് അവരുടെ പഠനത്തിന്‍റെ വലിയ വൈകല്യത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. എത്രമാത്രം നിഷേധിച്ചാലും നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പഴക്കമുള്ളതും ഭാരതനസ്രാണികത്തോലിക്കാസഭയുടെ വിശ്വാസത്തിലും ബോധ്യത്തിലും ആഴത്തില്‍ പതിഞ്ഞതും വേരുകളുള്ളതുമായ മാര്‍ത്തോമ്മാപൈതൃകത്തിന് യാതൊരു ഉലച്ചിലും സംഭവിക്കുകയില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അയല്‍ക്കാരന്‍ എത്രയാവര്‍ത്തി നിഷേധിച്ചാലും സ്വന്തം അപ്പനെ സംശയിക്കുന്നവരുണ്ടാകുമോ? (ഡല്‍ഹി ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്രു യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ ചരിത്രവിഭാഗം തലവന്‍ ഡോ. പയസ് മലേക്കണ്ടത്തിന്‍റെയും സഭാചരിത്രപണ്ഡിതനായ ഡോ. ജോസഫ് കൊല്ലാറയുടെയും ഈ വിഷയത്തിലുള്ള പണ്ഡിതോചിത ലേഖനങ്ങളില്‍ നിന്ന് രൂപപ്പെടുത്തിയത്)
Image

Christian Theology and the Morality of War: The Pope–Trump Standoff

Dr. T M Thomas Issac

Whose side is God on? The US War Secretary, Pete Hegseth, is trying to portray the aggressive war being carried out by the United States and Israel in West Asia into a new version of the Crusades. After the war began, a video went viral showing more than twenty pastors placing their hands on Donald Trump’s head and praying in the President’s office.

The mild-mannered Pope Leo XIV would have none of this religious bigotry. In his Palm Sunday sermon, he said:

Brothers and sisters, this is our God: Jesus, the Prince of Peace. He rejects war. No one should use Him to justify war. He does not listen to the prayers of those who wage war; He rejects them… ‘Even if you offer many prayers, I will not listen; your hands are full of blood’ (Isaiah 1:15).

The Final Battle in the Book of Revelation

It has become a habit of the American “War Secretary” to freely use the imagery and symbolism from the Book of Revelation, the final book of the New Testament. The book presents apocalyptic visions - the ultimate battle between good and evil, the victory of good, the Second Coming of Christ, the final defeat of Satan, and the emergence of a new heaven and a new earth. His attempt is to create the impression that the Iran war is akin to Armageddon.

“Blessed be the Lord, my rock, who trains my hands for war, and my fingers for battle. He is my loving kindness and my fortress…” (Psalms 144:1–2).

Read his description of the rescue of an American pilot from Iran:

In that moment of isolation and danger, his faith and warrior spirit shone. Look - on Friday, Good Friday, he was shot down. He hid all Saturday in a cave or crevice. On Sunday he was rescued. At sunrise on Easter Sunday, he flew out of Iran - a pilot reborn. Everyone returned safely, and a nation rejoiced.

The pilot's first message was: “God is good.”

Hegseth is not a Biblical scholar. Much of his use of scripture appears to be scripted by  someone else. As a consequence, he is now facing embarrassment for quoting from cinematic pulp fiction for sounding dramatic while supposedly quoting Ezekiel 25:17:

“I will execute great vengeance upon them with furious rebukes…”

The deception was exposed, bringing some temporary calm to his biblical antics.

The Threat of the Avignon Papacy

It is no surprise that the Trump administration reacted with anger. In late January, a largely unnoticed incident had taken place: On January 9, addressing Vatican diplomats, the Pope spoke against war hysteria and condemned the arbitrary violation of international law. This angered Trump.

The Vatican ambassador to the U.S., the elderly Cardinal Christophe Pierre, was summoned to the Pentagon and sharply reprimanded and threatened by Elbridge Colby. There was no need to create such a confrontation based on an internal Vatican speech. But the Pentagon used the Vatican’s diplomatic meeting in Rome as an opportunity for Trump to express his displeasure.

The U.S. asserted that it has the military power to do anything in the world and warned the Vatican not to adopt an anti-American stance. It even invoked the memory of the Avignon Papacy.

In the early 14th century, the French king attacked the Vatican and detained Pope Clement V in Avignon, subjecting him to control and humiliation. This dark period lasted nearly seventy years and was one of the most disgraceful eras for the Church. The message Trump intended to convey was clear: the Pope in Rome could be made irrelevant.

A Global Prayer Campaign

This incident was leaked to the media by the Trump administration. The Pope did not publicly comment. However, on April 11 at 6 PM (Rome time), he called for a global prayer.

He himself led the prayer at St. Peter’s Square, and Cardinal Christophe Pierre was mentioned as a dignitary joining him in prayer vigil. Churches and Christian communities worldwide joined in the prayer vigil.

Why is Trump so angry?

Pope Leo XIV supports recognition of a Palestinian state as part of achieving peace. Palestinians should recognize Israel, and Israel should recognize Palestine - this aligns with United Nations two-state resolutions.

However, Israel is attempting to eliminate Palestine through force. This has involved mass killings - nearly 100,000 Palestinians have reportedly died. Homes, schools, and hospitals have been destroyed. Palestinians in the West Bank are being displaced by new Israeli settlers. Now there are moves to incorporate southern Lebanon as well. And the Pope quotes Jesus’s Sermon on the Mount “Blessed are the peace makers……..”.

Trump has now turned directly against the Pope: “Leo should be grateful… He was not even on the list. He became Pope only because he is American… If I weren’t in the White House, Leo wouldn’t be in the Vatican.”

He insists the Pope must align with U.S. policies and accuses him of being “radical left” and “too liberal.” Trump even shared an AI-generated image portraying himself as Jesus Christ on Easter Sunday. This triggered widespread protests across Christian denominations.

Teaching Theology to the Pope

It was at this juncture that the Vice President JD Vance, who incidentally is also a Catholic,  attempted to lecture the Pope on theology: “When the pope says that God is never on the side of people who wield the sword, there is more than a 1,000-year tradition of just war theory.

We can, of course, have disagreements about whether this or that conflict is just.

How do you say that God is never on the side of those who wield the sword?

I think it’s very, very important for the pope to be careful when he talks about matters of theology. If you’re going to opine on matters of theology, you’ve got to be careful.”

Imaging him advising the Pope to be cautious when speaking on theology.

Response from U.S. Bishops

It was indeed a very amusing comment teaching theology of Just War to the Pope because he was formerly the head of the Augustenian congregation whose founder St. Augustine in the 7th century expounded the Just War concept.

The Just War doctrine, rooted in Saint Augustine, allows war only for self-defence. Only after all peace efforts fail. Thus, the Church’s position: the current war is unjust. The cardinal Robert W McElroy, the head of US Bishops conference made it crystal clear:

We are in the midst of an immoral war. We entered this war not out of necessity but rather choice. We failed to ardently pursue the pathway of negotiation to its end before turning to war. We had no clear intention, darting from unconditional surrender to regime change to the degradation of conventional weapons to the removal of nuclear materials. And we blinded ourselves to the cascade of global destructiveness that would likely flow from our attacks – the expansion of the war far beyond Iran, the disruption of the world economy, and the loss of life. Each of these policy failures is equally a moral failure which under Catholic just war principles renders both the initiation of this war and any continuation of it morally illegitimate.

A New Peace Movement

The Catholic Church’s anti-war stance is helping to shape global public opinion. During the prayer gathering in Washington, Cardinal Robert McElroy concluded his speech with a call to action:

And when we leave this church this night, we must move beyond prayer. As citizens and believers in this democracy that we cherish so deeply, we must advocate for peace with our representatives and leaders. It is not enough to say we have prayed. We must also act. For it is very possible that the negotiations will fail because of recalcitrance on one or both sides, and our president will move to reenter this immoral war. At that critical juncture, as disciples of Jesus Christ called to be peacemakers in the world, we must answer vocally and in unison: No. Not in our name. Not at this moment. Not with our country.”Today, one could say that Pope Leo XIV is one of the strongest voices for peace in West Asia. He does not speak taking sides but out of anguish over the human suffering caused by war. Trump, however, has failed to grasp this and instead attempts to intimidate the Vatican.

The Pope avoids direct confrontation but communicates a clear moral stance: war is a profound human tragedy. He began his African visit symbolically - walking barefoot into the Grand Mosque of Algiers - sending a message of interfaith harmony.

The Archbishop of Canterbury meets and prays with Pope Leo XIV during four day pilgrimage to Rome

Posted on: April 27, 2026 10:38 AM

The Archbishop of Canterbury met with Pope Leo XIV during her four day Pilgrimage to Rome

Photo Credit: Vatican Media

Related Categories: Anglican Centre in Rome, Archbishop of Canterbury, Dicastery for the Promotion of Christian Unity, pilgrimage, Pope Leo XIV, rome, Sarah Mullally, vatican

The Archbishop of Canterbury met and prayed with His Holiness Pope Leo XIV at the Apostolic Palace in Vatican City on the morning of Monday April 27, during her pilgrimage to Rome.

Archbishop Sarah had a private meeting with the Pope, after which the Pope and Archbishop each gave an address. Archbishop Sarah also introduced the Pope to her delegation and exchanged gifts with His Holiness.

Today’s meeting with Pope Leo was part of the Archbishop of Canterbury’s four-day pilgrimage which began on Saturday April 25. The purpose of the visit is to strengthen Anglican–Roman Catholic relations through prayer, personal encounter, and formal theological dialogue. It aims to deepen bonds of communion, affirm a shared witness, and encourage ongoing collaboration at both global and local levels.

Archbishop Sarah was joined at the papal audience by the Most Revd Richard Moth, Archbishop of Westminster; the Rt Revd Anthony Ball, Director of the Anglican Centre in Rome; the Revd Dr Matthias Grebe, National Adviser for Ecumenical Relations; and Canon Margaret Cave, Director for Episcopal Ministry.

Pope Leo's Address to The Archbishop of Canterbury

In his address to Archbishop Sarah, Pope Leo XIV remarked that the Archbishop's visit: '...brings to mind the memorable encounter between Saint Paul VI and Archbishop Michael Ramsey sixty years ago, the anniversary of which you marked with Cardinal Koch in Canterbury Cathedral on the morning after your installation. Since then, Archbishops of Canterbury and Bishops of Rome have continued to meet to pray together, and I am glad that we are continuing this tradition today.'

He also encouraged the work of the Church in sharing peace: 'Throughout these days of Eastertide, the first words spoken by the risen Christ resound throughout the Church: “Peace be with you” (Jn 20:19). This greeting invites us not only to accept the Lord’s gift of peace, but also to be messengers of his peace. I have often mentioned that the peace of the risen Lord is “unarmed.” This is because he always responded to violence and aggression in an unarmed way, inviting us to do likewise. Moreover, I believe that Christians must bear prophetic and humble witness to this profound reality together (cf. Message for the LIX World Day of Peace, 1 January 2026).'

Pope Leo also stressed the importance of Christian Unity, and referenced the meeting of Anglican Primates with Pope Francis in 2024, saying: 'As my beloved predecessor, Pope Francis, said to the Primates of the Anglican Communion in 2024, “it would be a scandal if, due to our divisions, we did not fulfil our common vocation to make Christ known” (Read the Pope's Address to Primates of the Anglican Communion, 2 May 2024). For my part, I add that it would also be a scandal if we did not continue to work towards overcoming our differences, no matter how intractable they may appear.

'As we continue to journey together in friendship and dialogue, let us pray that the Holy Spirit, whom the Lord breathed on the disciples on the evening after his resurrection, will guide our steps as we prayerfully and humbly seek the unity which is the Lord’s will for all his disciples.'

The Archbishop of Canterbury's Address to Pope Leo

In her address to Pope Leo, Archbishop Sarah emphasised the importance of hope saying: ‘in the face of inhuman violence, deep division, and rapid societal change, we must keep telling a more hopeful story: that every human life has infinite value because we are precious children of God; that the human family is called to live as sisters and brothers; that we must therefore work together for the common good – always building bridges, never walls.’

She gave thanks for Pope Leo saying: ‘Your Holiness, you have spoken powerfully about the many injustices in our world today, but you have spoken even more powerfully about hope.'

Following her audience, Archbishop Sarah joined the Pope at a service of Daytime Prayer in the Chapel of Urban VIII. The Pope presided at the Office, and the Pope and Archbishop said the grace together.

Anticipating this time of prayer, Archbishop Sarah’s address said: ‘Your Holiness, I am grateful that we are able to join in prayer this morning. In the years to come, I will remain united with you in prayer: prayer for peace in our world; prayer for justice; and prayer that every person may come to discover the fullness of life that God offers. We are united in prayer because we pray to the Father, through Jesus Christ our Lord. Your Holiness, dear brother in Christ, in all this, we are sustained by hope – a hope grounded in Christ himself, who calls us forward, even when the way is not yet fully clear. May we continue to walk together in that hope, trusting that the one who has begun this good work among us will bring it to completion.’

Celebrating Ecumenical Relations

The Archbishop of Canterbury’s visit takes place within the context of the long-standing ecumenical relationship between the Anglican Communion and the Roman Catholic Church, rooted in the historic 1966 meeting between Archbishop Michael Ramsey and Pope Paul VI.

That encounter inaugurated a renewed commitment to visible unity, which continues to be expressed today through the work of the Anglican–Roman Catholic International Commission (ARCIC), the International Anglican–Roman Catholic Commission for Unity and Mission (IARCCUM), and the ministry of the Anglican Centre in Rome.

In Archbishop Sarah’s address to Pope Leo, she gave thanks for the important ecumenical work of the Anglican Centre in Rome, which is the is the permanent Anglican Communion presence in Rome. The centre supports liaison between Pope Leo and the Archbishop of Canterbury and works with Anglican Communion and Vatican bodies on joint projects for education, ecumenism, and shared mission. 

The Archbishop of Canterbury's Pilgrimage

Archbishop Sarah’s pilgrimage over the weekend has visited a number of Holy sites in Rome. On Saturday 25, Archbishop Sarah prayed at the Tomb of St Peter in the Papal Basilica of St Peter, before praying at the Tomb of St Paul in the Papal Basilica of St Paul Outside the Walls.

On the morning of Sunday 26 April, Archbishop Sarah presided at Sung Eucharist with Holy Baptism at All Saints’, Anglican Church Rome, the Church of England congregation in the city, before preaching at Evensong at St Paul’s Within the Walls, a part of the Convocation of Episcopal Churches in Europe, later in the afternoon. During the day, she also made pilgrim visits to pray at the Papal Basilica and Cathedral of St John Lateran and the Papal Basilica of St Mary Major.

On Monday evening, Archbishop Sarah will officiate at Choral Evensong at the Chiesa di Sant’Ignazio di Loyola, during which she will commission Bishop Anthony Ball, Director of the Anglican Centre in Rome, as the Archbishop of Canterbury’s Representative to the Holy See. The preacher will be His Eminence Cardinal Luis Antonio Tagle, a Pro-Prefect of the Dicastery for Evangelisation.

The pilgrimage will conclude on Tuesday with visits to the Joel Nafuma Refugee Centre (JNRC) at St Paul’s Within the Walls and to projects run by the Sant’Egidio Community.

Speaking about the pilgrimage ahead of the visit, The Archbishop of Canterbury said: ‘I know that I follow in the footsteps of those who have come before me, and I give thanks for the deepening dialogue and fellowship between Anglicans and Catholics over the last sixty years. It is a joy and privilege to meet and pray with His Holiness Pope Leo XIV, and I look forward to our time of conversation and prayer.

‘I also look forward to meeting and worshipping with the Anglican community in Rome, and to seeing the work of Anglicans and Catholics supporting those in need across the city. I ask that Anglicans across the Church of England and around the Anglican Communion join and journey with me in prayer. Our world needs the peace, justice, and hope that Jesus Christ brings, and I give thanks that our churches can walk together as we share that good news with the world.’

Power of Synod General Assembly in Roman Catholic Church

Power of Synod General Assembly  in Roman Catholic Church

In the Roman Catholic Church, the “Synod General Assembly” (more precisely, the **Ordinary General Assembly of the Synod of Bishops**) is a high‑level consultative–collaborative body of bishops and certain other members, **not** a separate legislative‑supreme authority over the Pope. Its real power is tightly circumscribed by papal authority and canon law. [5][7]

### What the General Assembly is

The Synod of Bishops is an institution established by Pope Paul VI in 1965; its **Ordinary General Assemblies** deal with matters concerning the entire Church (universal Church), while Extraordinary or Special Assemblies handle urgent or regional questions. [5][6] Membership includes patriarchs, cardinals, elected bishops from episcopal conferences, leaders of religious orders, and a small number of lay/ non‑episcopal members in some recent synods. [5][9]

### Voting and deliberative power

The Assembly can **discuss, deliberate, and vote** on propositions about doctrine, discipline, or pastoral practice. [5][8] Under the 2018 apostolic constitution *Episcopalis communio*, if the Pope has granted **deliberative power** and the final document is approved by “moral unanimity,” then the approved text—once ratified and promulgated by the Pope—becomes part of the Church’s **ordinary Magisterium** (authoritative teaching), but **only by papal confirmation**. [1][5][3]

### Limits on its authority

The Pope alone:

- convokes the Synod;

- sets the agenda and topic;

- may appoint members beyond the elected ones;

- presides (or delegates presiding);

- and is the one who **ratifies, revises, suspends, or dissolves** the Synod. [5][7][9]

Thus, the Synod General Assembly is an **advisory–consultative body** that can acquire limited deliberative‑teaching force only when explicitly authorized by the Pope and then confirmed by him. It cannot override papal authority or bind the Church independently of the Roman Pontiff. [5][8]

മലങ്കര സുറിയാനി സഭകളിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്–പെന്തകോസ്ത് സ്വാധീനങ്ങൾ: ഒരു ചരിത്ര-ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിമർശന ©MJ

മലങ്കര സുറിയാനി സഭകളിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്–പെന്തകോസ്ത് സ്വാധീനങ്ങൾ: ഒരു ചരിത്ര-ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിമർശന പഠനം

Malankara Church എന്നറിയപ്പെടുന്ന മലങ്കര സുറിയാനി സഭ, അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിലും പാട്രിസ്റ്റിക്  ദൈവശാസ്ത്രത്തിലും ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു വിശുദ്ധ സമൂഹമാണ്. അന്ത്യോഖ്യൻ  പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി, ലിറ്റര്‍ജിയുടെ  ആഴവും രഹസ്യാത്മക ആത്മീയതയും ഈ സഭയുടെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവഗുണങ്ങളാണ്.

എങ്കിലും, ഉപനിവേശ കാലത്തോട് അനുബന്ധിച്ച് പാശ്ചാത്യ മിഷനറി പ്രവർത്തനങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനങ്ങളും ഇന്ത്യയിലെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങളിൽ പുതിയ ബൗദ്ധിക-ആത്മീയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ കുറിപ്പ് , മലങ്കര സഭയിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്, പെന്തകോസ്ത് സ്വാധീനങ്ങളുടെ ഉദ്ഭവവും വികാസവും വിമർശനാത്മകമായി വിശകലനം ചെയ്യുകയാണ്.

 ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം

19-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബ്രിട്ടീഷ് അധീനതയുടെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യയിൽ പാശ്ചാത്യ ദൈവശാസ്ത്ര വിദ്യാഭ്യാസം ശക്തമായി വളർന്നു. Serampore College പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ, ബൈബിൾ കേന്ദ്രീകൃതവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ദർശനങ്ങൾ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതുമായ പരിശീലനം നൽകി.

മലങ്കര സഭയിലെ ചില നേതാക്കൾ ഈ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രവർത്തിച്ചതായി ചരിത്ര രേഖകളും പരാമർശങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, കോട്ടയം സെമിനാരിയിലെ വൈദിക വിദ്യാഭ്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില അധികാരങ്ങൾ പുറത്തുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് നൽകപ്പെട്ടത്, സഭയുടെ ആഭ്യന്തര ദൈവശാസ്ത്ര സ്വയംപര്യാപ്തതയെ ബാധിച്ചുവെന്ന് ചില ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നു.

മലങ്കരയുടെ സുറിയാനി സഭകൾ, അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്ന വിശുദ്ധ സമൂഹങ്ങളാണ്. Malankara Church എന്ന ഈ പാരമ്പര്യം, ശതാബ്ദങ്ങളോളം പരിശുദ്ധ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവാനുഭവങ്ങളാലും ലിറ്റര്‍ജിക്കൽ സമ്പന്നതയാലും നിലനിന്നതാണ്. എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകളായി, ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആന്തരിക ജീവിതത്തിലേക്ക് പതുക്കെ കയറിവന്ന ചില ബാഹ്യ സ്വാധീനങ്ങൾ ഇന്നത്തെ ആത്മീയ അവസ്ഥയെ ഗുരുതരമായി ബാധിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

ചരിത്രത്തിൽ പറയപ്പെടുന്ന ഒരു സംഭവം ഇതിന്റെ തുടക്കമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു. വട്ടശേരി ദീവന്നാസിയോസും എം. എ. അച്ചൻ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന പി. ടി. ഗീവർഗീസ് കത്തനാരും ചേർന്ന് കൽക്കത്തയിലേക്കു നടത്തിയ യാത്രയിൽ, അവർ Serampore College സന്ദർശിക്കുകയും അവിടെ നിന്നുള്ള പാശ്ചാത്യ ദൈവശാസ്ത്ര സ്വാധീനങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തതായി പറയപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ ഭാഗമായി കോട്ടയം സെമിനാരിയിലെ വൈദിക വിദ്യാർത്ഥികളുടെ അവസാന പരീക്ഷ നടത്താനുള്ള അധികാരം അവർക്കു കൈമാറിയതായും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

ഈ സംഭവത്തെ ചിലർ ഒരു സാധാരണ വിദ്യാഭ്യാസപരമായ കൈമാറ്റമായി കാണുമ്പോൾ, മറ്റുചിലർ അത് മലങ്കര സഭയുടെ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ പതുക്കെ ഒരു ഭിന്നത സൃഷ്ടിച്ച സംഭവമായി വിലയിരുത്തുന്നു. കാരണം, ഇതിലൂടെ പാശ്ചാത്യ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ രീതികളും ചിന്തകളും, നമ്മുടെ പിതൃപരമ്പരാഗത ദർശനങ്ങളിൽ കലർന്നു തുടങ്ങി.

ഈ സംഭവത്തെ കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗത വിവരണങ്ങൾ, അത് ഒരു “ജ്ഞാന-ആധിപത്യത്തിന്റെ കൈമാറ്റം” (transfer of epistemic authority) ആയി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു—അഥവാ, സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ നിർണ്ണയാധികാരം പാശ്ചാത്യ അക്കാദമിക് സംവിധാനങ്ങളിലേക്ക് മാറിയെന്ന ആശയം.

3. ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഭിന്നതകൾ

3.1 സുറിയാനി പാട്രിസ്റ്റിക് ദർശനം

സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നത്:

ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യാത്മക അനുഭവം (Mysticism)

ലിറ്റര്‍ജി മുഖേന ദൈവത്തോടുള്ള ഏകീകരണം

സഭയുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ ഏകോപിത സാക്ഷ്യം

3.2 പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ദർശനം

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ദൈവശാസ്ത്രം, പ്രത്യേകിച്ച് Sola Scriptura എന്ന തത്വം,

തിരുവെഴുത്തിനെ ഏകാധിപത്യമായ സത്യാധാരമാക്കുന്നു

പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും ലിറ്റര്‍ജിയുടെയും പങ്ക് പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു

3.3 പെന്തകോസ്ത് ചലനം

20-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉദ്ഭവിച്ച പെന്തകോസ്ത് ആത്മീയത,

വ്യക്തിപരമായ ആത്മീയ അനുഭവങ്ങളെ

കരിസ്മാറ്റിക് പ്രകടനങ്ങളെയും മുൻനിർത്തുന്നു.

ഈ മൂന്ന് സമീപനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ, മലങ്കര സഭയുടെ ആത്മീയ-ലിറ്റര്‍ജിക്കൽ ഘടനയിൽ സംഘർഷങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു.

4. വിദ്യാഭ്യാസവും ദൈവശാസ്ത്ര രൂപീകരണവും

ഇന്നും വൈദിക വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് Serampore University ബിരുദം ഒരു അടിസ്ഥാന യോഗ്യതയായി നിലനിൽക്കുന്നത്, ഒരു പ്രധാന ചർച്ചാവിഷയമാണ്.

അക്കാദമിക് തലത്തിൽ ഇത് ഗുണകരമാണെന്ന് പലരും അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ 

പാശ്ചാത്യ വ്യാഖ്യാന ശാസ്ത്രം  (Hermeneutics) പ്രാബല്യത്തിൽ വരുന്നു

സുറിയാനി പിതൃപാരമ്പര്യ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രണ്ടാം നിരയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു

ദൈവശാസ്ത്ര രൂപീകരണത്തിൽ ഒരു “ബാഹ്യ ചട്ടക്കൂട്” രൂപപ്പെടുന്നു

5. ലിറ്റര്‍ജിക്കൽ-ആത്മീയ പ്രതിഫലനങ്ങൾ

5.1 ലിറ്റര്‍ജിയുടെ ലളിതവൽക്കരണം

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സ്വാധീനത്തിന്റെ ഭാഗമായി,

ആരാധനയിലെ രഹസ്യാത്മകത കുറയുന്നു

ആചാരങ്ങൾ “അവശ്യകമല്ലാത്തത്” എന്ന നിലയിൽ കാണപ്പെടുന്നു

5.2 വ്യക്തിനിഷ്ഠ ആത്മീയത

പെന്തകോസ്ത് സ്വാധീനത്തിന്റെ ഭാഗമായി,

സമൂഹാത്മക ആരാധന ജീവിതം ക്ഷയിക്കുന്നു

വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങൾ മാനദണ്ഡമാകുന്നു

5.3 പാരമ്പര്യ വിച്ഛേദം

ഈ രണ്ട് സ്വാധീനങ്ങളും ചേർന്നപ്പോൾ,

പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധം ക്ഷയിക്കുന്നു

സഭയുടെ ഐക്യബോധം ദുർബലമാകുന്നു

6. വിമർശനാത്മക വിലയിരുത്തൽ

ഈ സ്വാധീനങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും നിരസിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ അന്ധമായി സ്വീകരിക്കുന്നതോ, രണ്ടും ശാസ്ത്രീയ സമീപനമല്ല.

മറിച്ച്, ആവശ്യമായത്:

ആത്മപരിശോധനാത്മക വിമർശനം (critical self-reflection)

പാരമ്പര്യ-ആധുനിക സംവാദം (tradition-modernity dialogue)

സഭയുടെ നവീകരണം, അതിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ നിന്നായിരിക്കണം, ബാഹ്യ അനുകരണത്തിലല്ല.

7. ഉപസംഹാരം

മലങ്കര സുറിയാനി സഭകൾ, അവരുടെ ചരിത്രപരമായ വഴിത്തിരിവുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്,

പാട്രിക്സ്റ്റിക് ദൈവശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ലിറ്റര്‍ജിക്കൽ സമ്പന്നത പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുകയും

വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ സ്വയംപര്യാപ്തത ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

സഭയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി, അവളുടെ പാരമ്പര്യ-ആത്മാവിലാണ്. ആ ആത്മാവ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ, ഭാവി ദൈവശാസ്ത്രപരമായും ആത്മീയമായും സുസ്ഥിരമാകൂ.

©C J

Hélder Câmara, the people’s pastor, shows us how to live

Dom Hélder Câmara was a powerful witness to the gospel’s call to justice and peace.

Our Faith 

Bernard Evans

Published October 26, 2020

When I feed the poor, they call me a saint, but when I ask why the poor have no food, they call me a Communist.

Dom Hélder Câmara offered this statement at a time when injustice, violence, and repression were rampant in Brazil and many other places in Latin America. This archbishop of Olinda and Recife (1964–1985) was an outspoken advocate for poor and oppressed people of Brazil’s northeast region.

Often referred to as the “bishop of the slums,” he embraced liberation theology and encouraged people experiencing poverty to find their voices through group study of scripture and their own proposals for social change. He strongly criticized Brazil’s military dictatorships and called for land reform and other changes. The archbishop was especially critical of the violent and brutal treatment the poor suffered at the hands of the military and of the scandalous economic disparities this force sought to keep in place.

Câmara was a powerful witness to the gospel’s call to justice and peace. Now, 21 years after his death, he remains a living model of Christian spirituality for how we might live knowing that God is always present and calling us to greater love. Câmara’s spirituality was rooted in and responsive to the world in which he lived

I met Câmara in 1987 when I was organizing a conference at Saint John’s University in Collegeville, Minnesota. With the assistance of Benedictine sisters working in his diocese, I invited Câmara to be our conference’s main speaker. He would address the connection between marginalized people and the need for land reform.

My admiration for this gentle, white-robed archbishop took root before he spoke at the conference. Father William Skudlarek, a Benedictine monk from Saint John’s Abbey who had been living and ministering in Brazil for several years, accompanied Câmara from Brazil to Minnesota. I picked them up at the Minneapolis-St. Paul International Airport, and we headed to Saint John’s.

Once we were on the road, I realized my guests had not eaten for several hours. It was late in the evening, and not many restaurants were open between the Twin Cities and Collegeville. We stopped at a Perkins in Monticello, Minnesota. Câmara made a powerful impression on the people he encountered, greeting everyone and graciously thanking every server and worker he met. He gently showed what it means to respect the dignity of every person we meet at any moment and in any situation.

Câmara’s words and actions at that restaurant reminded me of something else he had done in the mid-1960s. Near the end of the Second Vatican Council, Câmara led 40 bishops to sign the Pact of the Catacombs. This statement challenged all bishops to accept lifestyles reflecting evangelical poverty.

During his presentation at Saint John’s, Câmara recounted with painful regret the fact that his country at one time engaged in the slave trade. He spoke of the difficulties we now face in trying to end poverty and other forms of injustice. He described the challenge of getting those of us blessed with resources to live out Jesus’ call to feed the hungry and give drink to the thirsty. He emphasized the need to change economic, social, and political systems that hold two thirds of the world’s population in poverty, while the affluent minority lives with more than it needs. And he spoke of hope.

Câmara reminded us that Christians are not fatalistic. We are not forever stuck in a bad place. We are people of hope, and people of hope are people who can bring change. Most important, he assured us that when things are at their worst, the Holy Spirit is ever more present to guide us. Câmara shared with us that our spirituality—our response to God’s presence and love—is not a flight from this world but an engagement with the Spirit to build a world that reflects God’s love, mercy, justice, and peace.

The spirituality that moved Câmara seems to be one that led him to see the world as it is, to identify with the marginalized who suffer injustices, and to appreciate why many among them were pushing back. In his book Spiral of Violence (Sheed & Ward Ltd.), he wrote that extreme poverty often leads to violent revolt by those who are oppressed. This in turn leads to equally violent suppression by state authorities—the spiral of violence.

Câmara wrote that violence is not the way to bring needed change, even as he understood why oppressed people—especially those who are young—are inclined to move in that direction. He insisted that true and lasting peace and dignified living for everyone are possible only through acts of justice. In this he cautioned religions not to offer beautiful principles without accompanying actions to help bring about what those principles proclaim.

Câmara guides me in many ways today. My spirituality, my response to God’s love, can never be separated from the realities of daily living. It must always bear an incarnational character—grounded in my life, in my social context, and in the challenges this world presents. We see this in Câmara’s love for the poor, in his speaking out against violence and oppression, and in his spontaneous, poetic prayers. All of this appears to reflect his own response to God’s love.

We also learn from this humble archbishop how to respond to violence in our lives and in the world we inhabit. In this context of violence, war, and oppression, Câmara maintained a commitment to nonviolent responses. Violence is also present in our culture and society today: our easy and nonreflective embrace of military solutions to global tensions, our abuse of refugees seeking freedom from violence in their own countries, our extreme polarization and inability to carry on civil discourse among ourselves.

In Câmara’s response to the injustice and violence of his time, we find guidance to navigate our own difficult national and global tensions. Demeaning other people, shouting instead of dialoguing, failing to see every person we meet as a dignified child of God—all these contradict what it means to be a disciple of Jesus Christ. Câmara’s work on behalf of the poor and marginalized in Brazil—and his gracious exchanges with the restaurant workers in Monticello—shows us another way. That way surfaces in his words encouraging young people not to embrace violence as the means to social change:

https://uscatholic.org/articles/202010/archbishop-helder-camara-the-peoples-pastor-shows-us-another-way-to-live/